NSC en ‘conflict’

De Hamas-aanval in Israël in 2023 was een gecoördineerde verrassingsaanval op Israël door de militante en terroristische beweging Hamas. Als dat niet was gebeurd zou Israël geen directe aanleiding hebben gehad voor represailles en een poging om de terreurclub definitief uit te schakelen. En was er dus ook geen ‘conflict’.

Caspar Veldkamp (NSC) stapte gisteren plotseling op als demissionair minister van Buitenlandse Zaken. “Hij denkt ’niet meer van betekenis te kunnen zijn’ omdat nieuwe maatregelen tegen Israël volgens hem uitblijven”. Dat is op zichzelf wel mooi, want een minister die nog niet snapt dat Nederland juist maatregelen tegen Hamas zou moeten nemen in plaats van tegen Israël, hoort in een Nederlands kabinet niet thuis. Daar komt nog eens bij dat de politici het durven te hebben over een ‘oorlog’, terwijl er sprake is van een ‘conflict’ tussen een statelijke actor (Israël) en een ordinaire terroristenbende (Hamas). Het is pas ‘oorlog’ als twee landen elkaar de tent uitvechten zoals in Oekraïne, maar als een land achter terroristen aanzit, dan is dat een conflict, bedoeld om orde op zaken te stellen.

Motorclubs verboden

In Nederland zijn de motorclubs Hells Angels, Bandidos, Satudarah, No Surrender, Caloh Wagoh, en Hardliners door de civiele rechter verboden en ontbonden omdat ze een gevaar vormden. Deze verboden zijn opgelegd in civiele procedures, en het in stand houden van deze clubs is sindsdien strafbaar. Stel nu dat restanten van deze clubs in samenwerking de aanval openen op Vlieland, een bloedbad aanrichten met meer dan duizend doden, gijzelaars meenemen en lijken achter hun motoren door feestende dorpen voortslepen…

Ik heb zomaar de indruk dat geen enkele Volksvertegenwoordiger in ons Parlement het in zijn of haar hoofd zou halen om bij de regering aan te dringen op steun voor die motorclubs. Dat zou namelijk worden aangenomen als regelrecht landverraad met dito consequenties. Terecht, zo lijkt me. Ieder land waarvan de bevolking wordt getroffen door moordaanslagen van (door de internationale gemeenschap erkende) terreurgroepen, heeft de plicht om die terreurgroepen volledig te ontmantelen; tot de laatste man of vrouw.

Onrecht? “Mens: ga koken!”

Tot 1917 was de Gazastrook, net als de gehele regio, eeuwenlang onderdeel van het (islamitisch) Ottomaanse Rijk. Het Verenigd Koninkrijk kreeg op 12 augustus 1922 van de Volkenbond officieel het mandaat over Palestina en de daar (opnieuw) te vestigen Joodse staat. Joden komen oorspronkelijk namelijk uit dat gebied en werden door eerst Romeinen en later door islamitische koninkrijken (kalifaten) verjaagd; het begin van de ‘diaspora’.

Volgens het Verdelingsplan van de VN in 1947 zou de Gazastrook onderdeel worden van een eveneens nieuw te vormen Palestijns-Arabische staat. De Arabische buurlanden verwierpen het plan echter: zij wilden de Joden niet terug in hun streken op grond van ‘religieuze’ – lees: islamitische – uitgangspunten. Hun religie schrijft namelijk voor dat Joden uitgeroeid moeten worden.

Onder Egyptisch bewind werd de Gazastrook vanaf 1948 een gesloten soort van kamp. Weliswaar mochten de ‘vluchtelingen’ niet naar Israël, maar Egypte hield hen ook zorgvuldig buiten de deur. De huidige Gazastrook is een product van de wapenstilstandsakkoorden van 1949 tussen Egypte en Israël. Egypte bezette de strook van 1949 tot 1967, met een onderbreking van vier maanden Israëlische bezetting tijdens de Suezcrisis van 1956. Egypte annexeerde de Gazastrook niet, maar behandelde het als bezet gebied en liet het onder militair bestuur vallen. Palestijnen die in de Gazastrook of in Egypte (!) woonden, kregen een Palestijns paspoort. Die maatregel eindigde in 1959 toen Gamal Abdel Nasser, de president van Egypte, de Palestijnse regering per decreet ophief.

Vanaf 1967 is het jaar in, jaar uit hommeles geweest met de ‘Palestijnen’. Het heeft er alle schijn van dat de terroristen van professie, door de Arabische staten werden en worden ingehuurd om de Israëli’s (voor islamieten synoniem met ‘Joden’) het leven zo zuur mogelijk te maken. In september 2005 droeg Israël het bestuur over de Gazastrook over aan de Palestijnse Autoriteit en voor Israëlische burgers sloot Israël de toegang tot de Gazastrook af. Mooi geregeld zou je zo zeggen.

Vanaf 2006 vormt Hamas, na zogenaamd ‘democratische verkiezingen’ daar het bestuur, wat voornamelijk bestaat uit het faciliteren van aanvallen en het bestoken van Israëlische dorpen en steden met rakketten en ander oorlogstuig. Sinds 2006 zijn er geen verkiezingen meer geweest in de Palestijnse gebieden en zowel Gaza als de Westbank kunnen daarom niet anders beschouwd worden dan terroristische broeinesten en niet (meer) als ‘staat’.

Pleefiguur

Dat een minister die sympathie koestert voor een terroristenbende nu het hazenpad kiest, is een geluk bij het ongeluk dat in het Nederlandse Parlement een aantal Volksvertegenwoordigers het opnemen voor een erkende terroristenbende. Het hele geharrewar onder de extreemlinkse volidioten is een aanfluiting en internationaal slaan we daar een pleefiguur mee.

Het demissionaire kabinet is een mank lopende brekebeen gebleken, met een premier die weliswaar zijn best deed, maar teveel een apparatsjik bleek, niet op een doortastende manier leiding kon geven en ook niet nadrukkelijk voorop ging in de politieke strijd. Al die leiderschapskwaliteiten waren hem als voormalig ambtenaar compleet vreemd. Dat komt vooral voor rekening van VVD en vooral NSC want de PVV heeft via Wilders inmiddels royaal aangetoond dat de val van dit kabinet met de saboterende VVD, NSC en merkwaardige (eigen?) belangen volkomen terecht was.

En we mogen ook niet nalaten om goed te noteren dat de niet bijster behendige (maar overigens goedwillende) premier Schoof een vinding van de VVD, i.c. VVD-partijleider Yeşilgöz en voormalig premier Rutte was; niet van Wilders. Het moest Schoof worden nadat Geert Wilders zelf en Ronald Plasterk waren afgewezen als premierkandidaat, overigens ook met name door NSC. Die laatste partij heeft zichzelf inmiddels ook compleet onmogelijk gemaakt bij koning, kiezer en admiraal, dus die zullen we wel nooit meer terugzien.

Dat is ook maar beter eigenlijk. NSC leerden we niet kennen van de daden, maar van klungelaars als ministers en weglopende Kamerleden. Het bleken draaideurpolitici die net zo makkelijk weer terugkeren als het zo uitkomt in de portemonnee. Dat hele NSC vormt de grootste blunder die Omtzigt ons land aandeed, nadat hij eerder door de nu ineens oh-zo-fatsoenlijke CDA van Bontenbal werd uitgekotst, inclusief dat mes in z’n rug.