Crises uitbuiten…

Dat je een crisis politiek altijd voldoende moet uitbuiten is een wetenschap die met name politici feilloos in de praktijk kunnen toepassen. De zogenaamde crises zoals corona en het milieu zijn wat dat betreft in dankbaarheid aanvaarde mogelijkheden.

Afb: Nick Youngson CC BY-SA 3.0 Alpha Stock Images

De feiten zijn dat het mortaliteitscijfer van corona een zware griepgolf niet bijzonder overtreffen, dus men kan zich gerust afvragen waar al die drukte voor nodig is en bovendien faalt de aanpak opzichtig; als de methodiek van het ministerie van Minister De Jonge een voorbode is van wat zijn partijleiderschap van het CDA die partij en dit land gaat brengen, dan ziet er niet zo best uit. Het ‘RIVM-advies’ over het al of niet zin hebben van mondkapjes bijvoorbeeld, werd vooral ingegeven door de mate van beschikbaarheid van die dingen en aldus zijn al die ‘adviezen’ en ‘beleidsaanpassingen’ niet veel meer dan een middel om de opinies van de inwoners te beïnvloeden en in de gewenste richting te duwen. Ook het inzetten van ‘influencers’ om die opinies (tegen betaling!) het juiste zetje te geven, is een nadrukkelijke aanwijzing dat corona wordt benut voor andere doeleinden dan specifiek het bevorderen van de volksgezondheid.

Milieu

Met het ‘milieu’ is dat niet veel anders. Het optrommelen van tienduizenden scholieren (!) om in Den Haag te gaan demonstreren voor een beter milieu en meer aandacht voor de natuur, is natuurlijk van DDR-achtige proporties: destijds werden daar door Honecker c.s. Oost-Duitse ambtenaren (parteigenossen) voor opgetrommeld en dus leek het alsof de protesterende menigte breed gedragen denkbeelden representeerden. In werkelijkheid uiteraard totaal niet, integendeel zelfs. Overigens: zou de kade van Katwijk nu al onder water staan? Als dat niet het geval is en daar lijkt het op, dan hebben al die milieualarmisten ons toch al jaren in de maling genomen. En àls het milieu al een ramprichting heeft gekozen, waarom moest er dan worden gefraudeerd met hockeystick grafieken? Ook met betrekking tot dit dossier moeten we vaststellen dat er vooral misbruik wordt gemaakt van een ingehamerde, geïndoctrineerde werkelijkheid die met enige realiteit weinig van doen heeft. En of ‘97% van de wetenschappers het erover eens zijn dat de Aarde opwarmt’, zegt weinig: Copernicus en Galilei vormden een kleine wetenschappelijke minderheid, maar hadden wel gelijk en die andere ‘97%’ bepaald niet. Tenzij alsnog blijkt dat de Aarde plat is…

Kortom: enige scepsis met betrekking tot deze ‘crises’ is wel op zijn plaats.

Belangen

Wie zijn nu de belanghebbenden eigenlijk? In de eerste plaats natuurlijk de politici zelf. In het beste geval doen ze dat om hun invloed zolang mogelijk te rekken, opdat zij de belangen van hun achterban zo lang mogelijk kunnen dienen. In het slechtste geval doen zij dat om hun eigen belangen of die van hun directe omgeving, zakelijk of privé, te laten prevaleren. En dat laatste, daar lijkt het wel heel sterk op, want die andere belanghebbenden rond deze crises zijn de grotere bedrijven of conglomeraten van bedrijven. Een gemiddelde supermarkt bijvoorbeeld, heeft zolang de coronacrisis duurt 30% minder personen over de vloer, terwijl hun omzet op peil blijft en het aantal gezinnen wat zij bedienen eveneens. Dat is dan nog maar één voorbeeld, maar denk gerust verder langs de lijn van big pharma (vaccins en een status van ‘redders’) of b.v. autofabrikanten, die samen met regeringen de verkoop van nieuwe auto’s (elektrisch rijden = belastingvoordeel) bevorderen. Spaarlampen, ‘zuinige’ koelkasten, milieulabels op huizen, etc. enz. Allemaal voorbeelden van al te innige samenwerking tussen het grootkapitaal en regeringen.

Het slachtoffer zal uiteindelijk de democratie zijn en daarmee onze vrijheid. Dat zien we eigenlijk nu al; de meeste maatregelen treffen kleinere ondernemers midscheeps en scheppen aldus ruimte voor grote, kapitaalkrachtige conglomeraten om hun marktgebied uit te breiden terwijl dat onder normale condities volstrekt onmogelijk zou zijn. De keuze voor de consumenten uit het aanbod wordt dus beperkt en uiteindelijk rollen de euro’s naar slechts een beperkt aantal plekken. Volgens Marx zou dat uiteindelijk de overheid moeten zijn en daarmee een communistisch economisch model. De realiteit heeft geleerd dat zo’n systeem niet werkt, want als er uiteindelijk nog maar één aanbieder van b.v. aanstekers is (en de prijzen dus kunstmatig hoog) dan schakelen de mensen weer over op lucifers of desnoods een tondeldoos.

Een volk streeft altijd naar vrijheid en machthebbers hebben zich al duizenden jaren vergist in de kracht van die vrijheidsdrang.
Gelukkig maar. Dan kom je nog eens van ze af want met ‘stemmen’ (of wat daar voor doorgaat) lukt het kennelijk niet meer.


Abonneer
Laat het weten als er
1 Reactie
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
11 maanden geleden

Onderstaande zin laat “overduidelijk” zien wat voor een “mentaliteit” politici ” mogelijk” hebben. De Heer Ton Nijhof gaat er al van uit dat we “hopeloos” belazerd worden en dat politici niet van plan zijn zich in te spannen waarvoor zij zijn ingehuurd, maar slechts gevoelig zijn voor de macht.

“””Dat je een crisis politiek altijd voldoende moet uitbuiten is een wetenschap die met name politici feilloos in de praktijk kunnen toepassen. De zogenaamde crises zoals corona en het milieu zijn wat dat betreft in dankbaarheid aanvaarde mogelijkheden.”””

Immers: Uitbuiten betekent: ” Zoveel mogelijk voordeel halen” en MISBRUIK MAKEN VAN:”

Zodat ook de mentaliteit daarmede is omschreven. Aldus zijn politici onbetrouwbaar.
Het blijkt dat de heer Nijhof het uitstekend heeft omschreven wat hij verwacht van politici.

Ik ga er van uit dat politici vaak incompetent zijn tot goed nadenken en dat slechts de verbale ” begaafdheid” hen op die plaats in de politiek heeft gebracht. Kwakzalvers hebben ook een verbale begaafdheid maar zeggen NIETS en toch geloven veel mensen hun verhaal.

Het duidelijk voorbeeld is wel Mark Rutte met zijn oeverloze leugens en fantasieën, en toch……… door zijn verbale geweld, hij als een “held” wordt gezien, omdat er inmiddels 44 virtuele zetels voor hem zijn weggelegd.
Het is onbegrijpelijk, maar kennelijk wel de realiteit.

En, zoals de heer Nijhof schrijft:” “Een volk streeft altijd naar vrijheid en machthebbers hebben zich al duizenden jaren vergist in de kracht van die vrijheidsdrang.
Gelukkig maar. Dan kom je nog eens van ze af want met ‘stemmen’ (of wat daar voor doorgaat) lukt het kennelijk niet meer.””

Maar, als de verbale kracht van leugens, door een ziekelijke vorm van naïviteit, toch bij de ” gelovige burgers” aanslaat, zal er niets veranderen.

Velen geloven de verhalen die inhoudelijk gebaseerd zijn op :” Pseudologia fantastica” en ook dat zal niet veranderen.
Immers: “”” Wie zijn nu de belanghebbenden eigenlijk? In de eerste plaats natuurlijk de politici zelf.””