Moederschap als wetenschap, een introductie

Onlangs publiceerde ik op “Wijsheidsweb” een eerste hoofdstuk van een boek in wording: “Moederschap als wetenschap”. Daarin geef ik een terugblik op de perikelen die gepaard gingen met de publicatie van het boek De Commune van Rotterdam in november 2016. En ik leg daar ook het verband tussen de ideeën uit de commune in de 80-er jaren hoe dat cultuurmarxisme in de praktijk uitwerkte.

Puck van der Land. Afb: screenshot Café Weltschmerz.

Uit de reacties van een aantal lezers die ik thuis per mail ontving, bleek me dat het onderwerp “cultuurmarxisme”  geen dagelijkse gespreksonderwerp is, terwijl de maatschappij er in allerlei opzichten van doordrongen is. Een paar voorbeelden: de anti-zwart-piet acties, de voorgestelde veranderingen in straatnamen die herinneren aan een roemrucht verleden, het kuisen van de Nederlandse taal van zogenaamde racistische woorden, zoals “negerzoen”, “neger”, e.d.

Maar ook “new speak”, nieuwe woorden overgenomen uit het Engels omdat de Nederlandse woorden discriminerend zouden zijn. Tegenwoordig horen we in de trein “geachte reizigers”, of wie moet plassen zal gebruik kunnen maken van “genderneutrale” toiletten, geen dames- of heren-wc’s. Blank wordt vervangen door wit en we moeten het hebben over “mensen van kleur”, als we iemand met “een kleurtje” bedoelen.  In onze taal zou een gelijkschakeling tussen mensen in alle opzichten moeten worden doorgevoerd, zijnde een uitdrukking van de bredere gelijkschakeling in onze cultuur tussen mensen en rassen. Deze hype is komen overwaaien uit de Verenigde Staten en wordt vooral via actionistische groepen binnen instituties als universiteiten verspreid en gepusht.

In onderstaande tekst wordt helder hoe die bovenstaande “gelijkschakeling” in opvoeding en onderwijs begon en hoe de Commune van Rotterdam daar in een zeker opzicht de spits  afbeet.

Een vraag die mensen zich in toenemende mate stellen als het bijvoorbeeld gaat over demografische ontwikkelingen is: Wat kunnen we in de toekomst verwachten van het moederschap of het ouderschap, hoe zal de opvoeding van kinderen vorm en inhoud krijgen?  Hoe zullen man-vrouwrelaties zich ontwikkelen en hoe verhoudt seksualiteit zich ten opzichte van liefde? Vraagstukken die nu vooral de aandacht krijgen als dingen uit de hand lopen, als er zoveel problemen zijn ontstaan dat er naar de oorzaken gezocht moet worden om tot oplossingen en aanpassingen te komen. Dat is natuurlijk zinvol.

Maar spannen we het paard in feite toch niet achter de wagen? Zou het niet verstandig zijn om proberen vooruit te kijken, te extrapoleren vanuit de gegevens die we al hebben?  Maar voor eerst nog even terug naar het niet al te verre verleden van de jaren 70 en 80, voor zover mogelijk gelinkt met de huidige maatschappelijke situatie.

De link tussen de Commune en het ‘nieuwe’  cultuurmarxisme

In mijn boek De Commune van Rotterdam schetste ik de marxistische verbouwing van ons persoonlijk leven tot volgzaam kuddegedrag in de jaren 80. De gevolgen die  dit mogelijkerwijs voor de opvoeding van onze kinderen zou kunnen hebben, kon ik me toen niet voorstellen. Ik beperkte me tot wat er toen in deze groep was voorgevallen.

De mensen van de commune waren, zoals al gezegd, bepaald niet de enigen die geïnfecteerd waren door dit cultuurmarxisme. We hadden vrijwel allemaal deel uitgemaakt van de linkse studentenbeweging, waren in meer of mindere mate op de hoogte van de kritische theorie van de Frankfurter Schule, waarover op de sociale academies les werd gegeven door linkse sociologen. Herbert Marcuse was ons welbekend door zijn idee van “repressieve tolerantie”, – dat er onder het mom van vrijheid sprake van onderdrukking is -, een idee dat vele babyboomers omarmden. Ook de “sekspol-teksten” mede geïnspireerd door de Frankfurter Schule, werden grondig doorgespit. Maar het bleef veelal bij studeren en praten, en na afloop wat vrije seks tussen de deelnemers. In studentenhuizen heerste in de universiteitssteden een tamelijk losgeslagen leefstijl, in reactie op de conventionele opvoeding in het ouderlijk huis. Door studerende moeders in Amsterdam en Rotterdam werden antiautoritaire crèches opgezet, die vanwege het chaotische karakter geen lang leven waren beschoren. Wel veel idealen maar geen toekomstvisie of perspectief. In de jaren tussen 70 en 80 werd in feite de basis gelegd voor de latere socialistische maatschappijvisie. Gramsci? Daar hadden de meeste mensen nog nooit van gehoord, dat was een studeerkamertheorie voor de theoretisch geïnteresseerde marxisten en socialisten.

‘De commune van Rotterdam’. Afb: © Uitgeverij Aspekt, Soesterberg.

Alleen de leider van onze commune was door een contact met Italiaanse marxisten-leninisten op de hoogte van het werk van Antonio Gramsci en besteedde daar vele uren en dagen aan, mede ook ter voorbereiding op een bezoek en gesprekken met leiders van de Chinese communistische partij in 1977. De Chinese communisten hadden echter totaal geen belangstelling voor de visie van Gramsci. Zij hadden hun eigen culturele revolutie met miljoenen slachtoffers en totale afbraak van onderwijs en wetenschap, recentelijk afgerond. Slechts de kamergrote muurkranten met ophitsende leuzen, waren nog niet overal van muren en gebouwen verwijderd. Het discussiestuk verdween onder tafel.

Maar Gramsci’s opvattingen hadden wel wortel geschoten in onze beweging. En zo werd met de tekst van Friedrich Engels over “De oorsprong van het gezin”, de marxistische onderbouwing gegeven om de gezinnen van onze leden af te breken en voor een alternatieve samenlevingsvorm te kiezen: de Commune van Rotterdam werd geboren. (blz. 53)

Cultuurmarxisme beklijft bij de babyboomers

Talloze politiek geëngageerde babyboomers zaten in feite op dezelfde koers, ook al braken ze hun eigen gezin of relatie niet (volledig) af. Ook zij hadden als linkse studenten kennis genomen van de Frankfurter Schule en al die andere radicale wereldverbeteraars. Wij hebben er in die tijd honderden leren kennen, via onze eigen activiteiten, maar ook via de scholen waar onze kinderen naar toe gingen. Ze waren voor emancipatie van vrouwen en homo’s, positieve discriminatie van vrouwen en allochtonen bij het vinden van werk of om tot een studie te worden toegelaten. Ze waren ook voor taakstraffen in plaats van gevangenisstraf of hoge boetes in geval van ernstig maatschappelijk wangedrag en proefverlof om terugkeer in de maatschappij mogelijk te maken. Want: iedereen moet een kans krijgen om zich te verbeteren: de maakbare samenleving. Meestal tegen beter weten in, want lessen werden er niet getrokken, ondanks de ernstige gevolgen.

In onze commune werden tussen 1982 en 1987 uitgebreide discussies gevoerd over het belang van onze standpunten en hoe die dan in te brengen in de onderwijs- en overheidsinstellingen waar een groot deel van onze leden toen werkte (blz. 95). Dat ging bepaald niet zonder vervelende meningsverschillen, want in die tijd was men huiverig om te pleiten voor bijv. positieve discriminatie van vrouwen en allochtonen. Iedereen was bang om zijn baan kwijt te raken, maar veelal was dat geen reële dreiging, als je het maar slim aanpakte. Niemand van de commune had een baan in het bedrijfsleven, want daar heerste nog altijd een heel andere mentaliteit die totaal niet overeenstemde met wat binnen de commune werd geloofd en gepredikt. Maar de trend was gezet, in feite werd er toen een begin gemaakt met wat “De lange mars door de instituties”  zou gaan worden genoemd. En ook dit was niet beperkt tot de communeleden.

Wie om zich heen kijkt en navraagt wie uit zijn kennissen- of vriendenkring vroeger bij de een of andere overheidsinstelling werkte, zal verrast worden: een meerderheid waarschijnlijk! Dit weet ik in elk geval van mijn eigen kennissenkring. En wie afviel in de ratrace van het bedrijfsleven moest maar een uitkering aanvragen en omscholen. Afvallen bij de overheid? Nee, helemaal niet aan de orde, want je werd vrijwel nooit ontslagen, hoogstens naar een andere functie overgeplaatst, dan wel ontslagen maar met een riant wachtgeld!

De commune verdwijnt, het cultuurmarxisme zet door!

Het opheffen van de commune in 1990 vond plaats na een periode van conflicten en uitzichtloosheid omdat het niet lukte om tot een nieuwe visie op relaties en opvoeding te komen. Het vazallengedoe om de leider naar de mond te praten, wat we nu politieke correctheid noemen, had een open discussie volledig onmogelijk gemaakt. Uit elkaar gaan en de heleboel opsplitsen was het enige zinvolle alternatief. En dat is precies wat er nu ook aan de hand is met al die groepjes die zich vastbijten in hun eigen radicale gelijk over een standpunt. Dat zal tot steeds meer afsplitsingen en deelgroepjes leiden. Maar wat nu gebeurt en wat in 1990 bij ons gebeurde, is niet nieuw: de talloze afsplitsingen binnen de hervormde en gereformeerde kerkgenootschappen laten zien hoe religieuze orthodoxie of het “eigen fundamentele gelijk” leidt tot sektegedoe en uiteindelijk de dood in de pot.

“Van de vroegere
bevlogenheid
is niets meer over”

Het was zeker niet gemakkelijk om na (zelf)kritiek over wat er allemaal niet deugde in onze commune, tot een nieuwe benadering te komen. Misschien deugde er ook weinig van onze kritiek op het gezin als hoeksteen van de maatschappij. Waarschijnlijk hadden we onze ouders totaal niet begrepen en als domme onbenullen afgedaan en aan de kant gezet. Misschien was een vaste relatie, een huwelijk, toch wel de beste samenlevingsvorm als je samen kinderen wilde opvoeden. En zoals dan vaak gebeurt na een teleurstelling, valt iedereen terug op vertrouwde patronen van vroeger: gewoon weer samenwonen, met een vaste partner, een gezin vormen met kinderen die nu alle aandacht krijgen van hun ouders. Opa en oma die ingeschakeld worden om op te passen. Werken allebei, en sparen om een eigen huis te kopen. En daarna: vaak op vakantie, uit eten zolang de financiële middelen dat toelaten. Ik begrijp dat het zo gaat, er lijkt ook bijna geen andere keus!

Van de vroegere bevlogenheid is niets meer over. Men heeft zich afgekeerd van het politieke debat of zich aangesloten bij de politieke partijen die men vroeger zo verachtte. Dat oude vrienden evenals hun en mijn kinderen ook net als de meeste anderen gewoon, onbewust zijn meegegaan in een steeds verder vervlakkende levensfilosofie, is een onthutsende constatering. Dat is de pijn die je voelt als je het verband begrijpt tussen wat ooit begonnen is als een ideaal en de huidige realiteit: de confrontatie met je eigen persoonlijke verantwoordelijkheid voor hoe het nu gaat in de wereld. Wat een zootje hebben we ervan gemaakt….

In deze pijn hebben de meeste mensen die vroeger in de commune hebben gezeten, helemaal geen zin. Ze hebben al genoeg pijnlijke jaren doorgemaakt en willen er liever niet meer mee geconfronteerd worden, afgezien van enkele mensen die zo moedig zijn om wel dat verleden ter discussie te stellen.

Niemand wil omkijken naar zijn verleden, wellicht nog oudtestamentisch ingegeven door het verhaal over Lot, wiens vrouw veranderde in een zoutpilaar toen zij op de vlucht omkeek naar de stad Sodom en Gomorra, door God in brand gefikst als straf voor hun hedonistische liederlijkheid. Of voor de oud-marxisten onder hen misschien wel door Hegel die ook ooit zei dat mensen niet bereid zijn om van het verleden, van de ervaringen van anderen te leren.

Het kan niet waar zijn!

Twee jaar lang heb ik me nu verdiept in de discussies over cultuurmarxisme, politieke correctheid, social justice warriors, genderneutraliteit etc. en heb ik geprobeerd  om daar met oude en nieuwe vrienden over te praten. Nu begrijp ik waarom de media mijn boek over de commune niet opgepakt hebben:

Want het kan niet waar zijn dat de marxistische ideologie de visie van mensen troebleert en onafhankelijk denken reduceert tot het napraten van opinies verspreid door Volkskrant, NRC, DWDD, het NOS-journaal en andere MSM.  Vrij-Nederland-journalist Max van Wezel heeft het in een recent stuk over complot denken, waarbij hij een vermeende bewering van Sid Lukkassen aanhaalt dat er zelfs huwelijken werden ontbonden. Van Wezel heeft overduidelijk het boek over Cultuurmarxisme niet gelezen, want de opmerkingen over gedwongen scheidingen zijn uit mijn artikel over de commune….. Rauwe werkelijkheid, onvoorstelbaar bijna. Maar geen complottheorie! Ach, hij vergist zich als welgedane babyboomer!

In mijn boek spreek ik met geen woord over cultuurmarxisme, want ik kende dat woord in 2016 nog niet. Dit begrip is ook pas in 2015 door Sid Lukkassen geïntroduceerd in zijn boek Avondland en identiteit. Maar ook mijn eigen oude vrienden huiveren vol ongeloof bij het woord cultuurmarxisme. Sommigen vinden dat dit toch wel erg aan een complottheorie doet denken zoals oude Max van Wezel of een jonge auteur van de Groene over Gramsci. Ze herkennen de politiek correcte nieuwsgaring van de mainstreammedia niet: dat is toch objectief nieuws van de NPO en progressieve zenders en kwaliteitskranten…. Hoe kom je daar toch bij Puck?

Ze zien geen kwaad in de protesten van studenten tegen het buitensluiten van docenten of studenten die een zgn. “rechtse” visie hebben op bijvoorbeeld de islam. Ze vinden dat de stroom asielzoekers toch gewoon opgevangen moet worden, want ze komen uit oorlogsgebieden of landen die geen economische toekomst bieden: de wereld is toch van iedereen….. volgens een populair liedje van de PvdA. Maar: niet in mijn achtertuin of mijn eigen zuurverdiende huis.


Het zal mijn tijd wel uitduren….neem nog een wijntje!

Mijn oude vrienden leven nu in een wereld waarin ze geen band meer hebben met de (universitaire) onderwijsomgeving, ze komen vrijwel niet in contact met Turkse of Marokkaanse medelanders, ze wonen ver van de wijken die in getto’s dreigen te veranderen, maar ze zouden niet graag de oproep voor het vrijdaggebed van de moskee in plaats stellen van het traditionele klokgelui op zondag. Ze leven hun eigen leven in hun eigen wereld, hebben voldoende geld om te kunnen reizen en aan het volle Nederland te ontsnappen.

Ik ben niet afgunstig op hun materiële welvaart, ze hebben er vaak beiden hard voor gewerkt. Ik verwonder me over de teloorgang van hun politieke interesse. Maar ondertussen begrijp ik ook dat. Marxistische ideeën, die in sociaaldemocratische termen zijn getransformeerd in de bovenbouw, zijn zo gemeengoed geworden, dat maar weinig mensen in de gaten hebben hoe zeer onze hele cultuur, onze menselijke samenleving er door wordt uitgehold en ondermijnd.

Afb: screenshot youtube

In de artikelen die in het boek Cultuurmarxismezijn opgenomen, wordt een veelvoud aan voorbeelden genoemd, te veel om te herhalen en al uitstekend beschreven. Daarom verwijs ik met veel plezier naar dit boek dat onder redactie van prof. Paul Cliteur, dr Perry Pierik en Jesper Jansen is uitgebracht.  Evenmin realiseert men zich dat deze grote lege gaten, nu stap voor stap worden gevuld met de ideologie van het cultuur marxistische nihilisme dat de weg plaveit voor de opdringende islam ideologie, waarover Sam van Rooij het boek Islamkritiek 4) onlangs publiceerde.

Pas nu zaken steeds verder uit de hand beginnen te lopen, zoals in Amsterdam met de ‘We are here’-krakersgroep, of met de door de Wetenschappelijke Raad voor Regeringsbeleid geconstateerde  toenemende orthodoxe islamisering onder Turkse en Marokkaanse immigranten, met de klaag- en schuldcultuur van een failliete sjw-er als Sylvana Simons, die nu eindelijk een eigen inkomen heeft als lid van de Amsterdamse gemeenteraad, met de buitensluiting van politieke partijen die bij de gemeenteraadsverkiezingen een meerderheid in hun stad behaalden (Tilburg, Den Haag, Barendrecht) door het samenspannen van GroenLinks, D66, PvdA en andere partijtjes, met het afschaffen van de referenda zodat burgers nergens meer een georganiseerd tegengeluid dat velen vertegenwoordigd, kunnen laten horen en dus ook niet meer kunnen mee beslissen.

Pas het laatste jaar, nu al deze links georiënteerde maatschappijveranderaars geen strobreed in de weg gelegd is om met ondermijnende acties, met fundamentalistische godsdienstwaan, met volslagen ondemocratische kliekjespolitiek, hun zin door te drijven, die duidelijk ten koste gaat van de nog zwijgende meerderheid, pas nu begint het een beetje te dagen dat we in Nederland op de verkeerde weg dreigen te belanden.

Maar ach, denken er helaas velen: “het zal mijn tijd wel uit duren, wat zal ik me druk maken die laatste jaren”. En dan vraag ik: je hebt toch kinderen en kleinkinderen…… wat moet er dan van hun toekomst terecht komen als onze samenleving afglijdt, islamiseert, persoonlijke vrijheid en verantwoordelijkheid aan banden wordt gelegd en de staatsinstellingen zich steeds meer bemoeien met het persoonlijk leven van individuen en controle en financiële dwang schering en inslag worden….” Het antwoord blijft uit, men weet het niet en men ziet het ook niet. “Kom doe niet zo somber, neem nog een borrel.”

Een nieuwe wind

Er begint een nieuwe wind te waaien: onder wetenschappers, vaak filosofen en geschiedkundigen. Onder kritische journalisten die nieuwe media opzetten zoals ThePostOnline, Café Weltschmerz, De Batavieren Podcast, De Dagelijkse Standaard, De Nieuwe Zuil, de Belgische Doorbraak, Novini, Z-Opinie en anderen. In deze media wordt aan iedereen die een inhoudelijk standpunt wil inbrengen, of het nu links, rechts, islamitisch, christelijk of joods is, een platform geboden zodat er een discussie onder lezers en luisteraars mogelijk wordt. En schrijvers niet door interviewers  in een of andere hoek worden gedrukt zonder dat ze de kans krijgen hun mening naar voren te brengen.

Vaak komt ook in die interviews de vraag naar voren, waar het dan naar toe moet met onze samenleving. Waar kunnen mensen voor leven en zich voor inzetten? Wat zou er moeten veranderen aan opvoeding en onderwijs, aan relaties en woonvormen.

Allerlei aspecten van de persoonlijke omgeving zijn in een sfeer van nihilisme en vrijblijvendheid terecht gekomen. Niet dat mensen zelf geen persoonlijke keuzes maken voor een vaste relatie, een huwelijk, of helemaal niets van dat. Mensen doen dat ook nu wel degelijk, alleen een gesprek hierover loopt binnen de kortste keren vast op wat men nu eenmaal besloten of afgesproken heeft.

Het zou helpen als er een duidelijke visie wordt ontwikkeld over normen en waarden voor bijvoorbeeld relatiepatronen, ouderschap en opvoeding. Daarbij kan gesteund worden op vroegere inzichten en ervaringen, ontdaan van bekrompenheden van destijds, bevrijd van zorgen over ongewenste zwangerschap. Maar ook rekening houdend met de grote veranderingen die de media hebben gebracht.

Ik denk dat het om inzichten en om vernieuwingen gaat waar mensen al proefondervindelijk mee bezig zijn. Die worden nu echter niet als zodanig publiek gemaakt, want het gaat om kwetsbare zaken en de politiek correcte moraalridders staan altijd klaar om mensen die van hun norm afwijken, te kapittelen. De homobeweging en alle andere mensen die zich scharen onder de LHBT-letters treden regelmatig naar buiten met hun emancipatie- en erkenningseisen. Ze laten zich niet kapittelen als groep en ze hebben momenteel de wind mee, zodanig dat het soms lijkt alsof hun levensstijl model zou kunnen staan voor de overgrote meerderheid van de bevolking. In mijn volgende tekst ga ik niet op deze emancipatiebeweging in, maar verwijs opnieuw naar het boek “Cultuurmarxisme”, en mijn hoofdstuk over Cultuurmarxisme en de invloed op persoonlijke relaties, opvoeding en onderwijs. Hier wil ik slechts nog toevoegen dat het de Française Simone Veil is geweest, met haar beroep op de medische implicaties van het niet vrijgeven van abortus, die het Franse parlement om fkreeg en voor een vrije abortuswetgeving stemde. Nederlandse feministen verloren deze strijd door hun eenzijdige appèl op het vrije recht daartoe….. Niet voor niets schrijft men vandaag: het feminisme is zo dood als een pier! En dat is heel begrijpelijk als een vrouwenbeweging de vraagstukken rond het moederschap en opvoeding totaal verwaarloost.


.

U kunt ons volgen op social media en wij stellen uw 'like' zeer op prijs.:

5 comments for “Moederschap als wetenschap, een introductie

  1. Benedict Broere
    21 januari 2019 at 20:50

    De grote fout van de Linkse Kerk is de ontkenning dat in de islam een gevaar steekt voor de moderne, westerse en open samenleving. Men wil niet weten dat de sharia als ver verheven wordt gezien (Cairo-Verklaring) boven alle artikelen van de Universele Rechten van de Mens. Men wil het niet weten, men wil zich er niet in verdiepen, men kijkt ervan weg, en men demoniseert iedereen (racist, fascist, nazi, islamofoob, u bent een minderwaardig mens) die kritiek heeft op die sharia en op het linkse geknuffel van de islam. Misschien dat de Linkse Kerk (Groen Links, D66, PVDA, Grunen, socialisten, communisten, crypto-stalinisten en -maoisten, trotskisten, bolsjevisten) pas een licht op gaat als bij hen in de straat de halve buurt onthoofd wordt en het vrouwelijk deel wordt massa-verkracht en wordt afgevoerd naar bordelen voor nog meer massa-verkrachting. Want ga maar na, vele Duitsers geloofden pas staand naast de bergen lijken in de concentratiekampen dat Hitler het toch niet zo goed voor had met de wereld, en vele ‘intellectuelen’ geloofden pas na uitgebreide berichtgeving over het sadistisch universum van de Gulags, dat het communisme toch niet zo’n groot heil was voor de wereld. Links is moreel bankroet. Links kijkt weg van misdadigheid en maakt zich aldus medeplichtig daaraan. Links is bezig met een genocide in de oorspronkelijke betekenis: een moord op mensen en hun cultuur.

  2. wim van rooy
    22 januari 2019 at 16:27

    Links kijkt inderdaad bijna altijd weg van misdadigheid en gaat, zoals bij leninisme, stalinisme, maoïsme, pol potisme, ook vandaag weer de misdadige weg op. Alleen herkent men een en ander nog niet ten volle omdat deze misdadigheid postmoderne vormen aanneemt: de misdadigheid is geniep, versluierd, hypocriet, vloeiend, vals, soms zelfs koket,en ja, ze neemt zelfs de vorm aan van emancipatie, maar weigert over de inhoud te praten.

  3. fred neerhoff
    23 januari 2019 at 16:15

    Je hebt nu eenmaal mensen die alles voor zoete koek nemen. Alle openbaringsreligies (jodendom, christendom en islam): het is alles 1 pot nat, te weten bijgeloof. Maar bijvoorbeeld ook boeddhisten – weliswaar geen godsdienst in de klassieke betekenis maar wel weer een andere uiting van religie – lopen braaf in de pas van de consensus. Voor liberale humanisten, hetzelfde verhaal.

    • Benedict Broere
      23 januari 2019 at 19:53

      Geachte heer Neerhoff, het kan voor u allemaal 1 pot nat zijn, wat dan uw geloof is nietwaar. Maar realiseer u wel dat de islam extreem destructief is jegens andersdenkenden. De islam gelijkt in die zin op fascisme, communisme en nazisme. Andersdenkenden worden gedwongen zich te bekeren tot de islam, of anders worden zij zwaar uitgebuit of afgemaakt. De islam werkt ook sterk negatief op culturele ontwikkeling. In het christendom is vanaf Thomas van Aquino wetenschappelijk onderzoek van de werkelijkheid bevorderd. Dat heeft geresulteerd in de Wetenschappelijke Revolutie, de Industriele Revolutie en de opkomst van de Moderniteit. De islam heeft evenwel vanaf ongeveer de 12e eeuw in een coma gelegen wat betreft culturele ontwikkeling. En daar kwam pas verandering in met de landing van Napoleon in Egypte. Het is dus niet allemaal 1 pot nat. Studie van betreffende wereldbeelden laat dat zien, studie van de geschiedenissen van betreffende wereldbeelden laat dat zien, en ook studie van de huidige culturen laat dat zien.

  4. fred neerhoff
    27 januari 2019 at 16:42

    Het is duidelijk dat gelovigen liever andere gelovigen tolereren dan ongelovigen (NB. ethische humanisten beschouw ik ook als gelovigen, weliswaar niet in een god maar in de mens.) Volgens mijn visie is het de humanistisch-christelijke cultuur zèlf geweest die ondoordachte concessies aan de islam heeft gedaan, terwijl een ieder had kunnen inzien dat zij daarmee het Paard van Troje binnen haalden. Enfin, Pim Fortuyn waarschuwde al voor de gevolgen die we nu om ons heen zien. En het was de Nederlandse islam-deskundige Christiaan Snouck Hurgronje die100 jaar geleden al de vinger op de zere plek legde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Solve : *
11 + 24 =