Prikbord 999

De opstand tegen de komst van AZC’s is niet alleen gebaseerd op de cijfers van Justitie, IND en het COA, maar ook op de verzwegen (criminele) feiten die steeds vaker bekend worden over de gelukszoekers; met name uit moslim-landen.

De verschrikkelijke incidenten die wel naar buiten komen, zijn slechts het topje van een ijsberg waar de overheid geen vat op heeft en kennelijk ook niet wil hebben. Wegkijken en ‘tolerantie’ tonen zijn zo normaal geworden, dat ook over de misdragingen van statushouders nauwelijks wordt gesproken door politici en overheid, laat staan wettelijke actie wordt ondernomen. Wat in het AZC niet door streng beleid wordt ‘afgeleerd’, blijft de samenleving daarna tientallen jaren teisteren. En intussen wordt de lijst steeds langer!

Brand

Het vuurwerkverbod, brandstapelverbod en strengere straffen hadden 25 jaar geleden al moeten ingaan, dan hadden de politie en de brandweer zich kunnen richten op overtreders, de (brand)veiligheid van feestgangers en de aanvallen op hulpdiensten. En de hulpdiensten op slachtoffers van straattuig, dronken bestuurders en van knalbussen. Volendam, kerkbranden, de schade in Scheveningen, de doodgereden of verminkte kinderen en de brand in Eindhoven hadden dan wellicht niet plaatsgevonden. Met name als deze voorbeelden ook waren gebruikt om internationale wetgeving en bewustwording tot stand te brengen; zoals nu in Zwitserland en Berlijn, en eerder bij de tunnelbrand waarvoor geen instructies, preventie- en noodmaatregelen bestonden. Preventie, ook door straffen, toezicht en scenario’s worden steeds belangrijker; niet alleen tegen straattuig en activisten, maar ook tegen (georganiseerde) terreur. Het voorkomt bovendien onzinnige paniekreacties en nietszeggend gewauwel van burgemeesters die het achteraf zo goed weten, maar hun eigen verantwoordelijkheid niet willen zien. En degenen die roepen dat verboden tot escalatie leiden, behoren kennelijk zelf tot het tuig dat niet geïnteresseerd is in de belangen en veiligheid van anderen. Nu de overheid en de rechters nog tot handhaving bewegen, want de ME wil wel, maar mag niet.

Georganiseerde misdaad

Het hoofd van onze nationale politie meent dat een specifieke groep criminelen verantwoordelijk is voor het extreme geweld tegen de politie en soms ook de brandweer. Wat wil mevrouw Knol daarmee zeggen? Dat de politie goed bezig is met het bestrijden van de georganiseerde misdaad en over inlichtingen beschikt? Of dat de politie machteloos staat, omdat ze 800 miljoen tekort komt? Dan heb ik een tip voor haar: laat de politie eens goed doorlichten door de Algemene Rekenkamer en de ivoren torens afbreken, want als zelfs de inzet van oud-politiemensen wordt gedwarsboomd bij cold-case zaken, dan is het beleid niet gericht op resultaten, maar op het eigen imago.

Hypocriet

Landen die het optreden van de VS tegen de boevenbende in Venezuela veroordelen met een verwijzing naar de internationale rechtsorde, lopen honderd jaar achter en zijn naïef of zelfs hypocriet. Sinds het Russische, Chinese en Noord-Koreaanse communisme heeft de ‘beschaafde’ wereld weggekeken, Hitler geen strobreed in de weg gelegd tot het te laat was en Amerika tot de politie-agent van de wereld werd uitgeroepen ten koste van het leven van honderdduizenden Amerikaanse soldaten. Na de terreurbombardementen tegen Duitse steden, atoombommen op Japan en de tolerantie tegenover islamitische dictaturen (ook in Indonesië, ten koste van de Molukken, Nieuw-Guinea en de Chinese middenstand) bestond er geen internationale rechtsorde meer. Want wie zou die moeten handhaven: de corrupte VN waar landen als China en Rusland al decennialang in de Veiligheidsraad zitten; Noord-Korea, Iran en Wit-Rusland nog steeds een stem hebben; en islamitische terreur tegen Israël en de Palestijnse bevolking werd gefaciliteerd?

Inmiddels waren de spelregels al veranderd sinds de Koreaanse oorlog, de Vietnamese oorlog, de Falklands-oorlog, de oorlog tegen Irak en de oorlog in Afghanistan, zonder de internationale wetgeving aan te passen. Want zo lang Amerika de ‘politieagent’ speelde, kon de rest van de wereld zich bezighouden met ‘diplomatie’ en eigen belangen. Totdat de islamitische terreur naar Europa kwam en naar de VS en naar de christenen in Indonesië en naar de Filipijnen. Toen moest het Westen of de VN zelf in actie komen, maar deed het niet. De VN en de VS mochten hun gang gaan in Bosnië, het Midden-Oosten en Midden-Amerika, terwijl corrupte regimes in Zuid-Afrika, Argentinië, Cuba en vele Afrikaanse landen en andere dictaturen met rust werden gelaten. Schendingen van de internationale rechtsorde waren talloos: China (Tibet, Taiwan, Oeigoeren, Hong Kong), Rusland (cyber-war, Oekraïne, kabelsabotage), Iran (terreur, kernwapens), Syrië, Soedan, Mali, Noord-Korea (kernwapens), Wit-Rusland etc. En toen kwamen er nog meer Zuid-Amerikaanse dictaturen en drugsoorlogen; eerst binnenlands en vervolgens over de grenzen heen. De Amerikaanse interventies tegen Venezuela zijn slechts het bewijs dat de VS niet langer politie-agent wil spelen voor hypocriete landen, maar dat de rechtsorde is vervangen door nationale belangen en ‘oplossingen’, terwijl Europa doorsliep en haar opzettelijke onwetendheid koesterde. Totdat de wekker afging en allerlei politici, die geen flauw benul hebben van wat zich de afgelopen jaren in Venezuela heeft afgespeeld, hun mantra’s beginnen te prevelen om hun schrik te verbergen.

Pensioenpotje

Als de rechter vindt dat de pensioenbeheerder geen verantwoording over het financiële beleid hoeft af te leggen, omdat de gepensioneerde geen eigenaar is van zijn pensioenrechten, dan is het argument voor de nieuwe Pensioenwet: ‘iedereen zijn eigen pensioenpotje’, kennelijk een leugen of niet (goed) vastgelegd. En dan rijst de vraag: wat deugt er nog meer niet aan die wet?

Scenario

Nederland scoort zwaar onvoldoende op het gebied van het denken in scenario’s. Bij rampen, aanslagen, stroomstoringen en computeruitval ontstaat doorgaans paniek – zelfs als de overheid er (nog) niet bij betrokken is. Het openstellen van Lelystad om in noodgevallen Schiphol (of Veldhoven) te ontlasten, is niet of onvoldoende voorbereid. Ook Defensie heeft reden om nog eens goed een scenario te doorlopen, indien pantservoertuigen met treintransport naar een operatiegebied moeten, terwijl spoorlijnen onbruikbaar zijn door vrieskou of koperen kabels door saboteurs massaal (kunnen) worden verwijderd. De-icen van gevechtsvliegtuigen zal niet nodig zijn in hun beschermde bunkers, maar hoe zit dit met helikopters, tankvliegtuigen en transportvliegtuigen? De brand in Berlijn en de gevolgen daarvan waren kennelijk even ‘onvoorzien’ als het straatgeweld in Hamburg, de Oudejaarsrellen (tegen vrouwen) in Keulen en de doodgedrukte evenementbezoekers in Duisburg (2010). Of de gewelddadige demonstraties in Nederlandse steden, de (vaak aangestoken) bosbranden, de illegale inzet van drones, de vermeende aanslag op Schiphol, de Covid-epidemie en de brand in Moerdijk; om er maar een paar te noemen.

Schiphol

Het falen van de Schiphol-directie is niet van gisteren. Reeds jaren lijdt Nederland onder kostbare blunders, wanbeleid, paniekreacties en overbetaalde managers. De overheid is grootaandeelhouder, maar dit kan toch geen reden zijn dat er niemand wordt weggestuurd? Of toch wel…

Overigens worden er naar verluidt 6 vliegtuigen gelijktijdig in 20 minuten van ijs ontdaan, wat betekent dat elke 3-4 minuten een vliegtuig kan starten. Wat is dan het probleem; dat er elke 2 minuten een start moet plaatsvinden, omdat vliegveld Lelystad niet werd geopend? Waarom vliegveld Maastricht of Rotterdam dan niet intensiever worden gebruikt is een raadsel.

Worst Bank Scenario 

(mr. Hester Bais)

Citaat: Het bleek niet mogelijk om zonder gerechtelijke procedures tot een oplossing te komen met banken, dus nam ik mij voor mijn krachten te bundelen met anderen. Inmiddels werkte ik [Bais] naar volle tevredenheid samen met advocaat Maartje van der Beek in het dossier Van der Veer. We bleken uit hetzelfde hout gesneden en werkten dag en nacht door om de stuitende praktijken van ING het hoofd te bieden.[…]

Ik wees erop dat het rapport van de AFM met geen woord repte over de margin en marginbewaking, terwijl dat nu juist het liquiditeitsprobleem had veroorzaakt in deze dossiers. Maar het bleef weer stil bij de AFM. Na wat onderzoek stelde ik vast dat advocaat Chantal van den Borne, financieel adviseur Frank Wijn en advocaat Rik Harmsen ook werkzaam waren in het rentederivatendossier. Ik heb samen met Patrick van Gerwen – met wie ik samenwerkte tijdens mijn procedure tegen ING – contact met hen opgenomen en we zijn om de tafel gaan zitten voor het delen van onze kennis en ervaringen. Vervolgens hebben we gezamenlijk in het openbaar kritiek geuit op de aanbevelingen van de AFM onder de noemer Kenniscentrum Rentederivaten (KCR) In een 26-pagina’s lange reactie hebben we alle kennis over de risico’s die kleefden aan rentederivaten kosteloos ter beschikking gesteld aan gedupeerden en hun adviseurs. Veruit de meeste (lokale) advocaten van ondernemers hebben immers geen kennis van deze gespecialiseerde financiële toezichtwetgeving; de Wet op financieel toezicht (Wft). Deze kennis zit voornamelijk in de Zuidaskantoren [Amsterdam/Amstelveen] en bij de financiële ondernemingen zelf. […]

Vanuit KCR hebben we de AFM opgeroepen haar verantwoordelijkheid te nemen als toezichthouder met betrekking tot de handelwijze van banken in het verleden.[…]

Aangezien ik tot dat moment nog nooit een klachtenprocedure bij het Kifid (Klanchteninstituut Financiële Dienstverlening) had gevoerd, wist ik niet dat dit loket in de praktijk gewoon een verlengstuk van de banken is. […]

De Aanbevelingen rentederivatendienstverlening die de AFM publiceerde op 20 februari 2014, vormde de leidraad van herbeoordelingen. De vraag die tijdens deze herbeoordelingen centraal stond, luidde: was er sprake van een geschikt product conform de Wet financieel toezicht op het moment dat banken advies gaven aan het mkb en (semi)publieke instellingen over het afsluiten van financieringen mét een renteswap? […]

Dit standpunt van de NVB (Nederlandse Vereniging van Banken) [dat de marktwaarde tijdens de looptijd van de renteswap geen consequenties had voor de klant] was niet alleen in strijd met de feiten in de dossiers, maar ook met de marginbewakingsplicht in de Wft, de toezichtregels van De Nederlandse Bank en de boekhoudregels van banken. Ik mailde dus op hoge poten naar de NVB en werd samen met Frank Wijn (KCR) door NVB-voorzitter Chris Buijink uitgenodigd voor een gesprek. Buijink was van 2007 tot 2013 secretaris-generaal van het Ministerie van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie en het was nog maar kort geleden dat hij door minister Henk Kamp (VVD) een Koninklijke onderscheiding had opgespeld gekregen als officier in de Orde van Oranje-Nassau. [wordt vervolg]