Frustratie of discriminatie

Volgens demissionair premier Schoof ervaren moslimjongeren ‘discriminatie’ in Nederland. “Zij gaven aan zich niet voldoende gehoord te voelen en ervaren een gebrek aan vertrouwen in de politiek en de overheid”. De demissionaire premier is definitief de weg kwijt, evenals veel anderen die niet dagelijks te maken hebben met ‘moslimjongeren’.

De premier lijkt ervan uit te gaan dat wanneer moslimjongeren alleen al zèggen gediscrimineerd te worden, dat dit dan ook meteen de volle waarheid is en niets anders. Dat is natuurlijk baarlijke nonsens. Het is voor moslims al onacceptabel dat anderen niet geloven wat zij geloven, want wat zij geloven is niet alleen of zomaar “een geloof”, maar – volgens hen – de absolute waarheid en niets anders. De vraag is dus niet of deze moslimjongeren ‘discriminatie’ ervaren, maar veel eerder of de moslimjongeren de ervaring hebben dat hun persoonlijke overtuigingen geen weerklank vinden. Dat laatste is geen discriminatie, maar frustratie.  

Leerkrachten op de basisschool ervaren al ‘problemen’ met jongeren uit gezinnen waar de islam de cultuur bepaalt. Dat in de Tweede Wereldoorlog Joden op industriële schaal werden vermoord in daarvoor speciaal opgezette kampen, is volgens moslims niet – zoals op scholen wordt onderwezen – een volslagen krankzinnige misdaad tegen de menselijkheid (volkerenmoord – genocide), maar een daad waarvoor hun opperwezen de nazi’s dankbaar zou zijn. De massamoord op Joden door de nazi’s kortom, dwingt onder moslims grote bewondering af. Wanneer op school anders wordt onderwezen, dan krijgt de moslimleerling thuis te horen dat het Nederlandse onderwijs door de ‘kufar’[1] is uitgevonden en dat hij zich daarvan niets aan moet trekken. Wanneer dat standpunt echter voor de school compleet onacceptabel is, dan wordt dat door moslimjongeren veelal ervaren als ‘discriminatie’. Hun denkbeelden, of die van hun ouders, doen er kennelijk niet toe. Zij denken niet mee te tellen, maar dat is het niet: zij tellen mee, maar hun standpunten niet. En wel omdat die inferieur zijn in vergelijking met de westerse ethiek.

Te gemakkelijk

Alleen in dat voorbeeld al, wordt het immense verschil tussen de westerse en de islamitische cultuur volstrekt duidelijk. Wat de premier doet is niet alleen te gemakkelijk toegeven aan een (nogal dubieus-) standpunt, maar ook interpreteert hij de klacht van moslimjongeren onjuist. En met een onjuiste taxatie volgt er ook een verkeerde reactie. Van onze premier zouden we mogen verwachten dat hij, alvorens dergelijke gesprekken aan te gaan, zich eerst goed informeert over de achtergronden van dergelijke jongeren, die opgroeien in twee culturen tegelijk. En wat voor hem voorop zou moeten staan, is dat hij de Nederlandse – of westerse – cultuur daarbij als superieur verdedigt.

Het is een probleem wat veel politici hebben: de overdreven neiging en ambitie om ‘aardig’ gevonden te worden, ook al geven zij daarvoor hun eigen cultuur op. Want “alle culturen zijn gelijk” volgens deze meelopers; een vorm van ‘cultuurmarxisme’.

Culturen zijn niet gelijk. Dat is veelal af te lezen aan de mate van succes. Moslimculturen zijn inferieur, want hun landen zijn op alle terreinen achtergebleven; economisch, sociaal en noem maar op. Hun bestaan wordt economisch ontleend aan de grondstoffenvoorraad zoals olie. Maar zelf machines maken om die op te pompen kunnen ze niet, omdat ze zelf totaal niets kunnen produceren, bij gebrek aan kennis of de wil om die kennis op te doen. Ook politiek-maatschappelijk blijven ze achterlopen: bij verkiezingen wint de islam (zoals in Iran) en wordt het een maatschappij van juridische machtswillekeur en sociale ongelijkheid. En anders ligt er altijd wel een dictator op de loer die belust is op de inkomsten uit de (door kufar opgezette) olie-industrie.

Maar goed: ‘discriminatie’ is allemaal veel gemakkelijker en je bent ’s avonds weer mooi op tijd thuis.

[1] ‘Kufar’ is de meervoudsvorm van het Arabische woord kafir, wat ‘ongelovige’ of ‘atheïst’ betekent binnen de islam.