Absurd overheidshandelen

De ingezonden brief van Jan Schoeman (eigenaar van markt-notenhandel ‘De Eekhoorn’) in advertentiekrant het Voorster Nieuws (1-07-26) zou menig burger in die gemeente niet alleen alert hebben moeten gemaakt op absurd overheidshandelen, maar zelfs op meer dan dat.

De instructie van of namens het College van B&W in Voorst die de openstelling van de wekelijkse markt in Twello op 26 juni j.l. verhinderde, grijpt niet alleen in op een fundamenteel en eeuwenoud proces van ‘vraag & aanbod’, maar draagt ook de schijn van een zekere willekeur. Niet de aanbieder of afnemer van een product bepaalt in vrijheid waar en wanneer iets wordt verhandeld, maar in al haar wijsheid heeft een beperkt groepje mensen bepaald wanneer en waar een goed wordt aangeboden of wordt aangeschaft. Weer een stukje vrijheid weg, ontnomen aan een toch al getergde bevolking.

Bestuurlijk alarmisme

Mag de gemeentelijke overheid een markt of evenement verbieden? Maar natuurlijk wel. Als er nu echt een groot gevaar voor de veiligheid bestaat, of wanneer de volksgezondheid op het spel staat, dan mag dat gerust. Graag zelfs. In dit geval zou het volgens de gemeente ‘te warm’ worden om de markt doorgang te laten vinden, waarbij zij zich baseerde op de door het KNMI afgegeven ‘Code Rood’. Dat oordeel moet dan – nog vóór de markt überhaupt plaats zou vinden – tot stand zijn gekomen op basis van een weersvoorspelling waarbij normale mensen, zoals gebruikelijk, so-wie-so al twijfels moeten hebben: voorspellingen van meteorologen zijn per definitie gecalculeerd giswerk en komen dan ook zelden precies uit.

Maar wat is er nu eigenlijk tegen om de heel natuurlijke wet van vraag en aanbod op de markt zèlf tot stand te laten komen? Als het te warm is kunnen markthandelaren prima zèlf bepalen of ze de gehuurde (en al aan de gemeente betaalde) plaats innemen of vermijden; of ze inkopen of niet; of ze bemanning inhuren of niet. Consumenten vervolgens, kunnen zèlf bepalen of ze naar de markt komen, of misschien ook niet. De factoren die daarop van invloed zijn, zoals het weer, de vermogenspositie, lichamelijke beperkingen – of mogelijkheden, de vraag of het aanbod van goederen: het zijn beslissingen die belastingbetalende mensen dagelijks moeten nemen, zonder hulp van een select groepje klimaatalarmisten. Bovendien: als rebellerende klimaatgekken – al demonstrerende – op een desolate snelweg dreigen te verzengen, dan is de overheid er als de kippen bij om ze af te koelen in plaats van hen geboeid af te voeren naar de werkkampen.

De lokale overheid echter, berustte in het adagium van het KNMI (= ook een overheidsinstelling) dat ‘Code Rood’ niet minder dan een maatschappelijke ramp zou worden. Niet de burgers, maar een select groepje bestuurders, respectievelijk ambtenaren, meenden te moeten bepalen wat burgers en handelaren fysiek nog aankonden. Op 26 juni j.l was het in Twello 34,7 graden, in Cairo (Egypte) 36,2 graden, in New Delhi (India) 38,4 graden terwijl het in Koeweit in Irak maar liefst 48 graden heet werd. Overal gingen de markten gewoon door, maar dus niet in Twello. Markthandelaren konden hun ingekochte, dagverse goederen daarom geheel duurzaam en tegen betaling (ook aan de overheid) afstorten, het verlies optekenen en verder de tyfus genieten.

De lokale overheid in Voorst heeft zichzelf voorzien van een luxueus paleis, met overal schitterende tuinen die met nadruk zijn vormgegeven op rotondes met een bloemenensemble wat vrijwel geen enkele burger zich in zijn eigen tuin kan permitteren. We leggen kennelijk geld in om een aantal machtswellustelingen te laten bepalen wat ze er vervolgens mee doen, naar eigen goeddunken. En nu wordt er dus ook al bepaald waar en wanneer we onze boodschappen doen. Mij dunkt dat wij dit maar niet zomaar moesten laten gebeuren en ik heb daar meer redenen voor.

De dagelijkse realiteit is…

In mijn wijk worden steeds meer allochtone gelukszoekers geplempt, met name onder het stempel ‘asielzoekers’. Een korte opsomming van de maatschappelijke gevaren: op nummer 15 worden nu drugs verhandeld, wordt parkeermisbruik gepleegd middels het mobiele arsenaal en illegaal stroom getapt. Op nummer 31 worden drugs gebruikt en verhandeld. Op nummer 33 wonen mensen die in de zomer vanwege gezondheid in Turkije verblijven en in de winter hun sociale uitkeringen veiligstellen door 7 maanden in Nederland te verblijven. Op nummer 35 wonen mensen waarvan de echtgenoot beweerdelijk een aantal maanden terug in Syrië op familiebezoek was, nadat hij dat land eerder was ontvlucht vanwege levensgevaar.

En dan heb ik het nog niet over de Somaliërs iets verderop die 14 jaar geleden hun door de Sociale Dienst verstrekte huisraad ‘handje contantje’ onderhands verkochten, om vervolgens bij de lokale Kringloop aan te kloppen voor nieuw. ‘Is graties’ uiteraard, maar de kosten liggen bij de belastingbetalende Nederlander waar geen enkele Sociale Dienst nog naar omkijkt, laat staan onderzoek doet naar besteding van de uitgaven. Ook dat is de bezorgde overheid die zich ‘in het geschetste beeld ongetwijfeld niet herkent’…

Wat Jan Schoeman netjes en nog heel mild aan de orde stelt als ondernemer, is symptomatisch voor ons land en het bestuur ervan. Op een of andere manier zijn we als bevolking regie kwijtgeraakt over ons leven, over wat wij als Nederlanders en als inwoners van de gemeentes zijn en wat we willen. We kennen onze geschiedenis niet meer en rennen van opgedrongen incident naar geïndoctrineerde calamiteit. De hype van de dag regeert, maar niemand weet nog wie de compositie maakt; wie de regie voert en waarover.

Moreel ontkoppeld

De landelijke overheid is, in navolging van de Europese ambtenarenelites, bereid en gereed om heel normale vrijheden aan burgers te ontnemen. Ook onze lokale overheid doet daar heel braaf aan mee. Het doen van boodschappen op een moment dat de burger dat nodig vindt, is kennelijk al niet meer vanzelfsprekend. De gewone autochtone burger is er klaarblijkelijk alleen nog om de centen op te hoesten voor de bestuurlijk hobby’s en de bestrijding van gefingeerde incidenten. Ondertussen slagen ambtenaren en bestuurders erin om zich iedere morgen moreel los te koppelen van wat een gewone Nederlander – en ook de inwoners van onze gemeente – nog als ‘normaal’ beschouwt.

Het wordt tijd om dat grondig te veranderen, zonodig met andere dan gebruikelijke middelen. Het is tijd voor andere politieke partijen die uitgaan van het vrijheidsverlangen van ieder mens en niet meegaan in het controleren van de belastingbetalende burgers, door hen die vrijheid simpelweg te ontnemen.

Daar betalen we al die belastingen niet voor.