Niemand kondigt een maatschappelijke wissel aan

Er was geen regimewisseling, geen tanks op straat of het plotseling verdwijnen van burgers door geheime diensten voor nodig. Immers, niemand kondigt een maatschappelijke wissel aan.

Vrijheden in de rechtsstatelijke democratische landen als Nederland verdwijnen dan ook zelden plotseling. Ze verdwijnen zoals de Duitse bezetting en de Coronapandemie hebben aangetoond, in kleine stapjes, in culturele gebruiken en woorden die verboden worden of hun primaire betekenis verplicht verliezen, maar ook en vooral door meegaande mensen die vinden dat zwijgen verstandiger is dan om kritiek te uiten.

Deugdensamenleving

Nu, bijna een eeuw na de Duitse bezetting, zijn sommige zwaarwegende onderwerpen en bijbehorende woorden door de linkse deugpolitiek stap voor stap ‘ongemakkelijk’, daarna ‘ongewenst’ en vervolgens ‘onacceptabel’ gemaakt. Zeker: de woorden zijn niet verboden door een wet, maar ongewenst in de politiek correct gemaakte deugdensamenleving, uit vrees dat de feitelijke waarheid zonneklaar zou worden. Die ongewenstheid wordt aan alle kanten geholpen door de genestelde politici en bestuurslagen die van daaruit een riant en comfortabel leven leiden. Maar een verkeerde stukje tekst, een onwelgevallige lezing door een criticus, een verkeerde mening tijdens een debat en het opgehitste volksgericht spreekt haar deugvaardigheden uit.

Werkgevers, universiteiten en organisaties leerden al snel dat vermeende reputatieschade duurder was dan principes. Hoewel vrijdenkers nooit zullen verdwijnen, verstommen sommigen wel. Het opvallende daarbij is dat de (kartel-) media hier nog steeds formeel ‘vrij’ zijn in hun berichtgeving, maar hoofdredacties en het grootste deel van de zich journalisten noemende meute, blijkt uit steeds meer bange en onwetende mensen te bestaan. Mensen die uit geestelijke armoede dan maar hun morele zelfgenoegzaamheid etaleren. Er moet immers toch brood op de plank komen.

Decennialang hebben vooral de progressieve elites in Nederland – en in heel Europa – vooral zichzelf wijsgemaakt dat secularisatie van de oorspronkelijke bevolking onvermijdelijk was. Maar dat was een nergens op gestoelde eenrichtingsopvatting, want terwijl de kerken leegliepen – de christelijke kerken beleven overigens nu een revival – en de kennis van de eigen ontstaans- en culturele geschiedenis rücksichtslos opzij werd gezet, groeide het zelfvertrouwen van de geïmporteerde islam. Die islamaanhangers zien de islamitische ideologie zeker niet als een privé te beleven geloof, zoals het christendom en judaïsme, maar als staats- en bestuursrecht, het burgerlijk recht en als strafrechtelijk wetboek waar o.a. het oorlogsrecht een groot deel van uitmaakt. Moslim zijn betekend deel uitmaken van de wereldomvattende islamitische gemeenschap (oemma) die het vestigen van het Kalifaat, de wereldomvattende islam, nastreeft.

Waarschuwen is extreemrechts

Politici en bestuurders kijken intussen stoïcijns weg en sussen tot liegen aan toe. Kartelmedia-journalisten zoeken veelal naar de hoopvolle kanten om maar te kunnen deugen. Wie evenwel wijst op het ongemak van de groeiende invloed van de islam in Nederland, wordt beticht van “het uitsluiten van groepen”. Wie spreekt over het bestaan van parallelle samenlevingen, “polariseert”. Wie daarnaast waarschuwt voor het ook hier sterk opkomend islamitisch antisemitisme en christenenhaat, wordt steevast weggezet als: fascist, racist, complotdenker, islamofoob en uiteraard extreemrechts. De prijs van dat wegkijken werd plotseling wel heel zichtbaar in steden waar Joden hun Davidsster en keppel uit lijfsbehoud niet meer openlijk konden dragen. Waarnaast in velerlei van de Nederlandse scholen Israël alleen nog als symbool van kwaad wordt gezien, is in onze Hogescholen en universiteiten het woord zionist veranderd in een scheldwoord. Tegen de tijd dat Israël internationaal als genocidale staat werd bestempeld, lag de zorgvuldig geprepareerde voedingsbodem door het Iraans Ayatollahregime daarvoor al klaar. Extremistische moslims, volgelingen en andere Nazisympathisanten van vooral Hitlers spindoctor Joseph Goebbels, hadden zijn lessen zeer grondig bestudeerd en pasten die toe. Hun gekunstelde en onheus geconstrueerde denkbeelden gaf een morele rechtvaardiging aan haatgevoelens die jarenlang ongekanaliseerd onder de oppervlakte hadden geborreld. Of een uitspraak of denkbeeld terecht was, of gestoeld op aantoonbare historie, deed er allang niet meer toe. Het woord had zijn werk grondig gedaan. Deugpolitici en bestuurders grepen daarop als wilde beesten hun kans. Wat ooit antisemitisme heette en Nederland zich tot ver in de jaren 1980 met het Israëlische volk en de Joden sympathiseerde presenteerde het zich nu tegen hen onder het valse – islamitische – masker van mensenrechtenactivisme.

Lafhartig

In het Palestijns activisme in Nederland ging het formeel over de ‘genocide plegende staat Israël’, maar in werkelijkheid over de Joden zelf als ras en religie. Ook in het zichzelf moreel hoogachtende Nederland worden Joden en hun medestanders onder toenemende druk van Palestijnse activisten en hun Nederlandse deugvolgelingen niet meer uitgenodigd waarnaast internationale wetenschappelijke onderzoeken en samenwerkingen lafhartig zijn beëindigd. Daarna werden zelfs sommige functies opgeheven en verloren Joodse organisaties hun subsidies. Ergerlijk is dat gezinnen in steden waar een grote moslimgemeenschap woont, uit angst de naamplaatjes van de deur halen. Terwijl verschillende scholen extra marechaussee en politie ter beveiliging kregen. En zelfs de Stolper Steentjes ter nagedachtenis aan de weggevoerde en in kampen vermoorde Joodse Nederlanders moesten het regelmatig ontgelden. Daarmee herleefde de tijd van de jaren ‘30 en ’40 terwijl politiek correct en deugend Nederland nog steeds roept ‘Nooit meer’. Dat zeggen ze tenminste als hen daarnaar wordt gevraagd. Maar opvallend genoeg beginnen hun en de afkeuring van anderen steeds vaker met de zin: ‘Ik heb niets tegen Joden, maar…’ Het is een herhaling van een gruwelijke geschiedenis die zich, als er niet wordt ingegrepen, nu weer afspeelt.

De meeste Europeanen en vooral de autochtone Nederlanders keuren antisemitisme nog steeds af. Met name rond de vierde mei, wanneer de Nationale Dodenherdenking wordt gehouden. Ook dan spelen de meest deugende politici en bestuurders een hoofdrol. Hypocriet? Zegt u het maar!

“Gaat u nu maar rustig slapen?”

Voor veel Nederlandse en Europese Joden voelt het alsof het jaren dertig tijdperk is teruggekeerd. Het taalgebruik is nu weliswaar nieuw, maar de islamitische Jodenhaat en hun mechanismen zijn ruim veertienhonderd jaren oud. De wakkere mensen die kunnen gaan zijn mogelijk tijdig afgereisd naar veiliger oorden – oftewel plaatsen waar nauwelijks moslims zijn. Europese politici en bestuurders merken hun bezorgdheid nauwelijks op of willen dat eenvoudigweg niet zien.

Geheel in lijn daarmee zijn de Nederlandse politici en bestuurders nog altijd in een diepe slaap. Terwijl de deugpolitici en dito bestuurders eufemistisch spreken over een veranderende demografie of de goedgekeurde academische term ‘vervangingsmigratie’ i.p.v. de feitelijke omvolking van de Nederlandse en Europese bevolking door een grotendeels vijandige islam te gebruiken. Pas als dat omvolkingsproces onomkeerbaar is zal het besef wellicht door gaan dringen wat de politiek correcte deugpolitici de Europese bevolking in enkele decennia heeft aangedaan.  Een omvolking in gang te zetten die volstrekt oncontroleerbaar is.

Vrijheid sterft wanneer politici en bestuurders besluiten dat er geen maatschappelijk probleem is.