VS hebben er genoeg van

Ruim 80 jaar hebben de VS nu troepen gestationeerd in Europa en het lijkt erop dat de Amerikanen dat ‘zat’ zijn. VS-buitenlandchef Rubio heeft tenminste aangekondigd dat de prominente militaire aanwezigheid van de VS in Europa opnieuw tegen het licht moet worden gehouden.

Na bijna een eeuw is het – zeker vanuit Amerikaans perspectief gezien – natuurlijk ook wel genoeg geweest. Dat de Europeanen, en Nederland in het bijzonder, de afgelopen 80 jaar weinig tot niets aan hun eigen defensie hebben gedaan, is een grof schandaal. Dat de burgers van de VS dat al die tijd grotendeels voor hun rekening hebben genomen, terwijl ze sinds WO-2 ook nog eens bakken met kritiek over zich heen kregen van de nogal linkse Europese ‘vredesengelen’, is bewonderenswaardig. De Amerikanen laten zich de voortdurende Europese kritiek niet langer welgevallen, wat dan ook volstrekt logisch is. Europa is ook niet langer meer de fysiek gewonde bondgenoot, maar moreel en cultureel gezien het magerste jongetje in de klas geworden.

Vanzelfsprekend heeft de VS-aanwezigheid in Europa de Amerikanen ook voordelen opgeleverd, zoals de mogelijkheid om hun wapens dichter bij de tegenstanders (eerder vooral Rusland, resp. het toenmalige Warschaupact) en andere brandhaarden op te kunnen stellen. Treffend is wat dat betreft de uitspraak van Rubio: “Een van de belangrijkste redenen waarom de Verenigde Staten deel uitmaken van de NAVO, is dat wij troepen in Europa kunnen stationeren die ook elders inzetbaar zijn in noodsituaties. Maar dat werkt niet langer zoals vroeger, althans niet bij sommige NAVO-partners, zoals Spanje”. Verschillende Europese landen onthielden de VS bijvoorbeeld nadrukkelijk steun bij het ontmantelen van de Iraans-islamitische nucleaire ambities. Het Europese blok heeft daarmee bevestigd wat VS-vicepresident Vance zich eerder al afvroeg: “delen de VS en Europa dezelfde waarden nog”? Daarmee doelde de vicepresident nadrukkelijk op de wankelmoedige houding van de Europese elites met betrekking tot de westerse culturele waarden (die in Europa toenemend onder druk staan door de instroom van ‘vluchtelingen’) en de geëtaleerde opvattingen met betrekking tot democratie, in het bijzonder het bekritiseren en soms ook niet accepteren van verkiezingsuitslagen (Griekenland, Italië, Roemenië) en de bewezen beïnvloeding van verkiezingen. Die feodale karaktertrekken van de huidige Europese politieke elite staan haaks op het vrijheidsbegrip van de Amerikanen.

Als een Nederlands militair genie al meent dat een Iraans atoomwapen “stabiliserend kan werken” en er in zijn onmetelijke wijsheid van uitgaat dat de Iraanse godsdienstwaanzinnigen doorgaans rationeel handelen, dan is de twijfel van J.D. Vance volkomen terecht. Moslims, sjiieten of soennieten, kunnen nu eenmaal niet rationeel handelen omdat stamtradities en vermeende goddelijke instructies uit een sociaal-maatschappelijke omgeving van zo’n 1.500 jaar geleden nog steeds leidraad moeten vormen voor elk besluit. Dat is alsof Luther nog steeds de sociaal-politieke en geopolitieke koers van Europa bepaalt. Complete waanzin dus en dan hebben we ook nog hotemetoten die beweren dat “de islam al 2000 jaar bij Europa hoort”.

‘European Army’

Allicht zullen er nu weer stemmen opgaan om een ‘Europees leger’ te formeren, maar dat is natuurlijk baarlijke nonsens. De Europese Unie is het tastbare bewijs dat iedere poging tot zinvolle samenwerking zal stranden op de onbedwingbare Europese neiging tot ambtenarij en machinebureaucratie en uiteindelijk het – daaruit logisch volgend – toenemend gebrek aan burgerlijke vrijheden (met daarmee de ondernemingslust). Kennelijk vinden de topambtenaren binnen de Europese Commissie dat nodig om de traditionele erfvijanden Duitsland en Frankrijk uit elkaar te houden. Frankrijk, Spanje en Italië echter, zijn politiek en sociaal-maatschappelijk uiterst zwakke landen die via deze EU ook de Noord-Europese landen besmetten. Het omgekeerde is nooit het geval: als er aangepakt moet worden, geven de Zuid-Europese landen veelal niet thuis en laten het werk aan het noorden over. Dat is op termijn dus een recept voor nieuwe schermutselingen, en dan laten we het kruitvat ‘Balkan’ nog buiten beschouwing.

De Secretaris-Generaal van de NAVO, voormalig Nederlands premier Rutte, speelt een belangrijke rol in de militaire samenwerking tussen de VS en Europa. Of liever: kan die rol spelen. Maar daarvoor is wel een ‘visie’ nodig op bijvoorbeeld wát er dan wel verdedigd moet worden. En voor visie, zo meende hij eerder nog in zijn functie van minister-president van Nederland, ga je maar naar de optiek of de oogarts want bij hem moet je vooral niet zijn. Alhoewel de SG zijn best doet om vriendjes te blijven met Trump en Vance, blijkt uit de woorden van Rubio dat de VS het bondgenootschap onverminderd ter discussie stellen onder de huidige condities. Dat legt een zware druk op de secretaris-generaal van de NAVO, want het ineenstorten van het bondgenootschap is voor Europa desastreus in werkelijk alle opzichten.

Trump

Dag in, dag uit gaat het in de Europese politiek, op radio en televisie over “de VS van Trump” (spreek uit: ‘Tramp’) alsof de VS zijn eigendom is en de Amerikaanse president in zijn eentje allesbepalend is. Dat is natuurlijk nonsens. Het politieke bedrijf in de VS is net als elders in democratieën: één boegbeeld, met daarachter een omvangrijk gezelschap van ‘secretaries’, adviseurs en commissies. Dat gehele gezelschap bepaalt de Amerikaanse politieke koers en de president mag de uitkomst van de besluitvorming vertellen aan de controlerende volksvertegenwoordigers, de pers en het verdere publiek. Het voortdurend bekritiseren van Trump brengt daarom geen enkele oplossing dichterbij; dat kunnen – tot afgrijzen van Europese politici – uiteindelijk alléén de Amerikaanse kiezers.

Dat consequent bekritiseren van de Amerikaanse president in de Europese politiek en in de Europese (gesubsidieerde) pers zet niet alleen kwaad bloed bij Trump zelf en zijn team, maar ook bij de Amerikaanse bevolking. Niet dat elke Amerikaan blij is met de gekozen president, maar het is toevallig wel hún president. Daarnaast zijn de Amerikanen trots op wat zij hebben bereikt in termen van vrijheden en relatief grote welvaart. Vergeleken met wat de VS voorstelt is de rest van de wereld inderdaad ‘klein bier’ en dat is goed te zien aan de ontplooiing van hun macht: wereldwijd. De Amerikaanse belangen worden overal ter wereld verdedigd en als zij dat nodig vinden, gebruiken ze daarbij grof geweld.

NAVO essentieel

Natuurlijk moet Europa op eigen benen kunnen staan, niet alleen op het terrein van de economie maar ook militair. Dat wordt moeilijk omdat met name de Fransen teveel en te vaak gekieteld willen worden als ‘l’état supérieur’. En dat is Frankrijk niet: dat was het in de 19^e eeuw al niet meer. De Franse maatschappij is een sociaal-culturele puinhoop en staat model voor wat heel Europa dreigt te worden bij ongewijzigd beleid. De enige landen die het culturele en sociale Europa van voorheen nog huldigen en weten te benaderen zijn nota bene de Oost-Europese landen, die tot voor kort nog onder het juk leefden van het nadrukkelijk falende Marxisme. Dat zijn bij uitstek ook de landen die, met het communisme nog vers op het netvlies, precies weten wát ze verdedigen.

Voor de veiligheid in Europa is de NAVO nog steeds van het allergrootste belang, maar alle Europese landen zullen daarvoor een prijs moeten betalen. Zij zullen zich weer moeten bekennen tot hun oorspronkelijke waarden en weer begrijpen wat ze hebben te verdedigen, want daar lijkt het momenteel niet op. Als dat besef is doorgedrongen in de Europese politiek, kan de koers zich weer wijzigen en krijgen de Europese burgers én de Amerikanen ook wat ze willen: betrouwbare bondgenoten die dezelfde culturele waarden delen, democratie respecteren en individuele vrijheid op dezelfde waarde schatten.