‘Asielcrisis’…?

Afgelopen week was het weer eens raak bij het aanmeldcentrum bij Ter Apel: er waren zóveel aanmeldingen dat (volgens het nieuws) asielzoekers buiten dreigden te moeten slapen, wat maar ternauwernood kon worden voorkomen.

Alleen: het zíjn helemaal geen asielzoekers.

.

.

Laten we nu gewoon eens stoppen met elke migrant die zich in Ter Apel meldt maar als asielzoeker te bestempelen. Als je een debat of een maatschappelijke discussie wil voeren over asiel, moet je om te beginnen de terminologie zuiver houden. Volgens de Dikke Van Dale is een asielzoeker iemand die politiek asiel zoekt. Het gros van degenen die zich in Ter Apel aanmelden, zal daar nóóit voor in aanmerking komen. Politiek asiel is namelijk iets wat niet de eerste de besten ten deel valt. Dan hebben we het namelijk over mensen zoals (ex-)staatshoofden, oppositieleiders, dissidenten, intelligentsia. Mensen die niet alleen bedreigd worden door een regime, maar die daar door hun invloed mogelijk ook zelf een bedreiging voor kunnen vormen. Niet over hele hordes kerels – ja, het zijn steevast alleen maar kerels – in de kracht van hun leven met lts-zwakstroom-niet-afgemaakt op zak, of het nationale voetbalelftal van Eritrea dat in december 2012 na een wedstrijd in Oeganda van de radar verdween om ineens in mei 2014 in een flat in Gorinchem op te duiken, en werd uitgenodigd(!) om asiel aan te vragen.

Het bovenstaande indachtig bestaat er dus ook niet zoiets als alleenstaande minderjarige asielzoekers. Wie dat bedacht heeft, was in ieder geval duidelijk níet bezig met het zuiver houden van definities. Welke minderjarige zou er voor politiek asiel in aanmerking moeten komen? Als ze er al zijn, dan zijn ze wel met hun ouders mee. Ik denk nu bijvoorbeeld even aan de vlucht van de sjah van Iran met zijn gezin in 1979, om maar eens iets te noemen, en niet aan 17-jarige ‘ama’s’ uit Syrië die vaders en moeders en opa’s en oma’s in de steek laten en vervolgens tranentrekkende verhalen in Nederlande kranten houden hoe erg ze hun familie missen. Dat is niets anders dan ordinaire stemmingmakerij.

In feite waren de laatste twee èchte asielzoekers die Nederland opving en die die betiteling met recht verdienen keizer Wilhelm II van Duitsland tegen het einde van de Eerste Wereldoorlog en de overgelopen Sovjetdirigent Kirill Kondrashin 60 jaar later. Wilhelm II werd beschouwd als oorlogsmisdadiger; de Geallieerden wilden hem ophangen (“Hang the Kaiser!”). Hem werd door koningin Wilhelmina asiel verleend; hij vond zijn asielnoodopvang in kasteel Amerongen bij graaf Bentinck en kocht in 1920 zijn eigen azc, nu Museum Huis Doorn, onderhield zich uit eigen middelen en veroorzaakte voor de rest geen (al te grote) overlast. Kirill Kondrashin ging na zijn vlucht uit de Sovjetunie gewoon aan het werk bij het Concertgebouworkest in Amsterdam tot zijn (helaas) vroegtijdige dood in 1981. Het lijkt me dan ook dat er voor slechts twee personen in de afgelopen 108 jaar, die ook nog eens in staat bleken hun eigen broek op te houden, geen miljardenverslindende organisatie als het COA opgetuigd gehouden hoeft te worden.

Dat brengt me op het volgende aspect en dat betreft vluchtelingen. Om maar met een stevige stelling met de deur in huis te vallen: in Nederland zijn geen vluchtelingen. Nederland is een veilig land, omringd door veilige landen en die veilige landen op hun beurt eveneens. Je moet door minimaal drie veilige landen heen reizen om in Nederland te kunnen komen – vanuit Oekraïne twee – en in feite ben je zogauw je verder reist dan het eerste veilige land niet langer een vluchteling. Voorbeelden van de laatste groepen echte vluchtelingen die in Nederland kwamen, waren Belgen tijdens de Eerste Wereldoorlog,  Duitse en Oostenrijkse joden na Kristallnacht in 1938 en Hongaren in 1956. Wat zegt u, de Oekraïners ontbreken? Nee hoor. De beelden uit nachtclubs in Oekraïense grote steden geven daar helemaal geen aanleiding toe.

De laatste twee weken duiken er berichten op in de media dat Palestijnse ‘asielzoekers’ vanuit Griekenland onze kant uit zouden komen en dat veel ongedocumenteerde ‘asielzoekers’ uit Gaza afkomstig zouden zijn. Dat laatste mag geen bevreemding wekken, omdat de buurlanden van de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever al decennialang niet bepaald genegen meer zijn om Palestijnen op te vangen en daar zijn aanwijsbare oorzaken voor. Dat roept de vraag op waarom wij, helemaal aan de andere kant van de Middellandse Zee, tegen de Noordzeekust aan, in een ander werelddeel, dat dan wèl zouden moeten doen. Als je probeert te ontkomen aan de onderdrukking en terreur van Hamas is het van palliewappies en Hamas-fanboys vergeven Nederland absoluut geen logische optie en als je níet aan de onderdrukking en terreur van Hamas probeert te ontkomen, hoef je hier geen asiel – nog los van de vraag of je daar überhaupt voor in aanmerking komt.

We hebben hier dus geen asielcrisis, laat staan een opvangcrisis. Wat we wèl hebben, is een aanmeldcrisis: er zijn veel te veel aanmeldingen van migranten die asiel willen aanvragen, waar ze totaal níet voor in aanmerking komen. Er is geen tekort aan opvangplekken in Nederland, maar een teveel aan aanmeldingen. Het van hogerhand willen creëren van meer noodopvanglocaties en maatregelen zoals de controversiële spreidingswet zijn dan ook niets anders dan correcties naar de fout van Migratiemagneet Nederland toe.

Weet iemand overigens iets te vertellen over hoe het de voormalige leden van het nationale elftal van Eritrea heden ten dage vergaat? Een voetbalcarrière is immers al vroeg eindig en ik ben oprecht benieuwd wat hun business vandaag de dag is…