Het is een tijd geleden dat ik een tekst onder ogen kreeg die mijn interesse prikkelde. Die tekst geschreven door Gregg Roman, uitvoerend directeur van het Middle East Forum, is een beoordeling van de Amerikaanse gevechtskracht opbouw om op korte termijn de Iraanse mullahs in Teheran e.o. hardhandig aan te pakken.
Die interesse wordt vermoedelijk gestimuleerd door de – in de breedte en diepte beperkte – maritiem georiënteerde joint ervaring die ik heb gekregen in een periode van drie jaar op een Amerikaanse oorlogsbodem.
In die periode ben ik getuige geweest van de manier waarop een Carrier Strike Group (CSG met een vliegdek schip als kern) en een Expeditionaire Strike Group (ESG met een Amfibisch aanvalschip als kloppend hart) in een vier-resp. zelfs vijf dimensionale context (water, land, lucht, onderwater en digitale dimensie) worden voorbereid op een missie ver van het Amerikaanse continent. Een complexe onderneming, vooral als ook nog sprake is van een in drie of vier delen gesplitste gevechtskracht.
Een multidimensionale gevechtskracht projectie
De VS is sinds de aanvallen van juni 2025 op de nucleaire faciliteiten van Iran, al maanden bezig met een omvangrijks militaire opbouw over verschillende Lines of Operations in het Midden-Oosten. Terwijl protesten de Islamitische Republiek opschudden en de regering-Trump haar bereidheid voor beslissend optreden herhaaldelijk heeft onderstreept, wordt Amerikaanse slagkracht vanuit meerdere richtingen en plaatsen ontplooid voor een beslissend treffen in de Perzische Golfregio..
Het beeld dat ontstaat is er een van een opzettelijke, multidomein krachtprojectie. In dat beeld lijkt De USS Abraham Lincoln CSG een centrale positie in te nemen. Zij heeft inmiddels de Zuid-Chinese Zee verlaten en heeft daardoor haar 20-daagse aanwezigheid beëindigd. In Jordanië worden/zijn 35 F-15E Strike Eagles ontplooid. Tankvliegtuigen zijn naar Al Udeid Air Base in Qatar gedirigeerd en extra raketafweerbatterijen zijn gestuurd naar stellinggebieden in het Midden Oosten.
Er blijven aanzienlijke onzekerheden bestaan. De bestemming van de USS George H.W. Bush CSG, die op 13 januari uit Norfolk vertrok, is onduidelijk. De huidige status van strategische bommenwerpers op Diego Garcia is onbekend. Onderzeeërinzet—altijd nauw bewaakt—zou met het Tomahawk-kruisraketten vermogen aanzienlijke slagkracht kunnen toevoegen die plaatselijk en tijdelijk de gevechtskrachtverhoudingen voor de VS gunstig kunnen beïnvloeden. Dat kan niet bevestigd worden. Wat wel duidelijk is, is dat de VS zich op militair gebied voorbereid op een grootscheepse operatie, maar ook haar diplomatieke flexibiliteit wil behouden.
De gedeeltelijke evacuatie van Al Udeid Air Base op 14 januari 2026 en de berichten dat CENTCOM een 24/7 paraatheidstatus heeft opgedragen, suggereren dat besluitvormers denken dat een actie op handen is.
Historische context
Inzicht in een op handen zijnde operatie is niet mogelijk zonder het verduidelijken van een historische context. In dit geval de operatie “Midnight Hammer”van juni 2025. De uitleg van het operationele succes van deze missie is afhankelijk van de invalshoek en die verschilt nogal. Het doel van Operatie Midnight Hammer was de uitschakeling van drie nucleaire installaties – Fordow, Natanz en Isfahan – door B-2 Stealth bommenwerpers bewapend met GBU-57 met de opdracht om diep ingegraven installaties te bestrijden en de USS Georgia (SSGN-729) een onderzeeër bewapend met 30 kruisraketten die opdracht kreeg Ishfahan uit te schakelen. Het 12 –daagse gewapende optreden kostte rond de 1000 Iranese slachtoffers en heeft de Israëlische onderscheppingsvoorraden uitgeput.
De operatie van juni 2025 zette verschillende precedenten die relevant zijn voor de huidige situatie: het toonde de Amerikaanse bereidheid om geweld direct tegen Iran in te zetten, bevestigde de effectiviteit van gecombineerde luchtverdedigingsoperaties en onthulde zowel de effectiviteit als de beperkingen van de Iranese vergelding.
De huidige crisis begon op 28 december 2025, toen door de economische ineenstorting van het land protesten uitbraken in heel Iran. De Iraanse rial daalde in waarde en een hyperinflatie van meer dan 40% verwoestte de bestaanszekerheid van de doorsnee Iraniër. Wat begon als economische grieven escaleerde snel tot eisen voor regimewisseling, verspreid naar meer dan 100 steden. De reactie van het regime was voorspelbaar bruut. Hoewel exacte cijfers onmogelijk te verifiëren zijn vanwege een internet- en telefoonstoring die door de autoriteiten werd opgelegd, hebben veiligheidstroepen volgens niet geverifieerde berichten tussen de 1.000 en 12.000 demonstranten gedood. Het verschil in schattingen van slachtoffers weerspiegelt het informatievacuüm dat door deze communicatie uitval is ontstaan.
De reactie van Trump was ondubbelzinnig. Op sociale media postte hij dat “hulp onderweg” is, dreigde met militaire interventie als de executies van demonstranten doorgingen en verklaarde publiekelijk dat “alle opties op tafel liggen.” Op 14 januari eiste hij naar verluidt “beslissende” militaire opties van zijn nationale veiligheidsteam. Diezelfde dag werd al een gedeeltelijke evacuatie van Al Udeid Air Base bevolen. Op 16 januari beweerde Trump dat Iran “was gestopt met het doden van demonstranten“. Dat zou een tijdelijke pauze betekenen die niet te verifiëren was gezien de communicatie-blackout. Op 23-24 januari beschreef hij een “enorme vloot” die op weg was naar de Perzische Golf.
Maritieme component
De carrier gap
De VS heeft de meeste carriers in de wereld: 20 st. waarvan 11 st bewapend met vastvleugelige – en 9 st met heliplatformen) van de 51 stuks. De grootste carriers maken deel uit van de Nimitz en Ford klasse die ieder in staat zijn om 90 vliegtuigen te herbergen. Om een evenwicht te vinden tussen vuurkracht, veiligheid en ruimte beslag (vliegdek en hangars) worden per carrier tussen de 56 st. (Nimitz-klasse) resp. 75 en 80 st (Ford klasse) “meegenomen” , De USS Abraham Lincoln en USS George Bush behoren beide tot Nimitz-klasse.
De escorte-eenheid van de Lincoln CSG omvat Destroyer Squadron 21, met geleide-wapenjagers; USS Spruance (DDG-111), USS Michael Murphy (DDG-112), USS Frank E. Petersen Jr. (DDG-121) en de geleide-wapenkruiser USS Mobile Bay. Waarschijnlijk vergezelt minstens één snelle aanvalsonderzeeër de groep, hoewel dit nooit officieel wordt bevestigd. Een CSG produceert te weinig beslissende slagkracht.
De toekomstige missie van de USS George H.W. Bush (CVN-77) is een vraagteken. Hoewel het schip zijn laatste Composite Training Unit Exercise (COMPTUEX), de laatste vereiste certificering vóór de inzet[1], nog niet voltooid had, vertrok het wapensysteem op 13 januari 2026 uit Norfolk, Virginia. De bestemming is nog niet officieel bekendgemaakt. Als de Bush naar het Midden-Oosten vertrekt, zou hij enkele weken na de Lincoln aankomen, waardoor de VS mogelijk twee CSG tegelijk in de regio heeft. Dit zou weliswaar een aanzienlijke concentratie van maritieme slagkracht vertegenwoordigen; de vraag is of die beantwoord aan de eis van een beslissende militaire operatie..
De USS Gerald R. Ford (CVN-78), het grootste oorlogsschip ter wereld dat in staat geacht wordt om een krachtige bijdrage te leveren aan de luchtsteun, is niet beschikbaar voor operaties in het Midden-Oosten. De Ford opereert momenteel in het Caribisch gebied onder Southern Command voor Operatie Southern Spear en ondersteuntoperaties tegen Venezuela.
Effectief Oppervlakte en onderwater volume?
Naast een CSG opereren verschillende Blue water (open water oorlogvoering) oppervlakteplatformen met specifieke takenpakketten in de Perzische Golf en omliggende wateren. Geleide raketten wapendragers USS Mitscher (DDG-57) en USS Roosevelt (DDG-80) opereren in de regio, waarbij laatstgenoemde ook in de Rode Zee wordt gemeld. Drie Brown water (kustwater oorlogvoering) platformen – USS Canberra (LCS-30), USS Tulsa (LCS-16) en USS Santa Barbara (LCS-32)— zijn uitgerust met mijnbestrijdingspakketten. Een capaciteit die essentieel zou zijn in elk conflict waarin Iran probeert de Straat van Hormuz te mijnen.
Het beeld van de onderzeeërontplooiing is, zoals altijd, ondoorzichtig. Het is bekend dat de USS Georgia (SSGN-729) een bijdrage heeft geleverd aan het juni 2025 offensief, waarbij meer dan 30 Tomahawks werden gelanceerd op Isfahan. Op dit moment (status 2025) kan US Navy vier geleide-wapen onderzeeërs (SSGN’s) van de Ohio-klasse ontplooien—Ohio, Florida, Michigan en Georgia—die elk bewapend zijn met 154 Tomahawk-kruisraketten. De huidige locaties van SSGN zijn onbekend, maar zelfs één in de regio zou aanzienlijke vuurkracht toevoegen.
Volgens het Pentagon is die ontplooide slagkracht effectief genoeg om een afsluiting van de Straat van Hormoez te voorkomen of te doorbreken.
Luchtsteun component
Power projectie vanaf Landbases
Het meest zichtbare element van de huidige opbouw is de ontplooiing van F-15E Strike Eagles naar Muwaffaq Salti Air Base in Jordanië. Tussen 18 en 21 januari 2026 arriveerden ongeveer 35 vliegtuigen van het 494th Expeditionary Fighter Squadron van RAF Lakenheath in het VK. Een tweede golf van 12 vliegtuigen volgde op 21 januari.
CENTCOM bevestigde die verplaatsing op 20 januari en verklaarde dat de “aanwezigheid van de F-15 de gevechtsgereedheid verhoogt.” Deze zeldzame publieke erkenning onderstreept het signaal dat het de VS bittere ernst is en Teheran met het vermoorden van ongewapende demonstranten een rode lijn gepasseerd had . De F-15E, een dual-role jager voor luchtoverwicht en diepe aanvalmissies, is uitgerust met het Eagle Passive/Active Warning Survivability System (EPAWSS) voor verbeterde elektronische oorlogsvoering. In april 2024 schoten F-15E’s meer dan 80 Iraanse drones neer tijdens een aanval op Israël en onderstreepten hun effectiviteit tegen onbemande systemen die een belangrijk onderdeel vormen van Iranese – en proxy-capaciteiten. De vliegtuigen blijken volgens waarnemers ook bewapend te zijn met 70mm Hydra-raketten, die tijdens de operatie “Midnight Hammer”uitermate doeltreffend waren.
De Jordaanse Muwaffaq Salti Air Base treedt al bijna tien jaar lang op als gastheer voor F-15E rotaties. De basis ligt binnen slagafstand van West-Iran en biedt een landgebonden alternatief voor de luchtsteun die van de carriers gelanceerd wordt. Er is sprake dat nog meer luchtsteun komt: F-22 – en F-16 squadron in Al-Dhafra (VAE ) voor de realisatie van luchtoverwicht in de regio; een F-16 contingent naar Prins Sultan Airbase (S-A)en mogelijk een A-10 een heid op Muwaff Salti basis. Al Dhafra herbergt ook de inlichtingen MQ-4C Triton drone eenheid met een ontplooiingstijdsduur van meer dan 30 uur op een hoogte van 55.000 voet en een snelheid van ruim 600 km/uur. Die karakteristieken zijn cruciaal zijn voor het monitoren van Iranese militaire bewegingen en maritieme activiteiten in de Golf.
Diego Garcia, het afgelegen atol dat deel uitmaakt van het Britse Gemenebest, dient al decennia als uitval – en lanceerbasis voor strategische bommenwerperoperaties in het Midden-Oosten. In maart 2025 werden zes B-2 Spirits (ongeveer 30% van de volledige B-2-vloot) gelanceerd vanaf Diego Garcia om de Houthis in Jemen te bestrijden. Na het staakt-het-vuren keerden die in mei 2025 terug naar Whiteman Air Force Base in Missouri. Tijdens de operatie Midnight Hammer werden F-15 jagers ook verplaatst naar Diego Garcia om als bescherming voor de B-2 te dienen.
Het is onduidelijk of B-2’s en F-16’s weer gestationeerd worden resp. zijn op Diego Garcia. Bij ontplooiing kunnen ze buiten het bereik van de Iranese luchtverdediging raketten lanceren tegen diep ingegraven nucleaire installaties. Iran die de zwaarte van de dreiging duidelijk inziet, heeft al gedreigd Diego Garcia aan te vallen als de VS inderdaad van plan is om militair in te grijpen ter ondersteuning van pogingen om het theocratische regiem omver te werpen.
Gelaagde Luchtverdediging
De gelaagde luchtverdediging wordt nu nog gevormd door het Terminal High Altitude Area Defense (THAAD)-systeem dat de bovenste laag van de Amerikaanse ballistische raketverdediging vormt en de Patriot PAC-3 die doelen op lagere hoogten moet uitschakelen. Beide systemen worden sinds 12 januari 2026 gestuurd door een onlangs opgerichte Middle East Air Defense-Combined Defense Operations Center (MEAD-CDOC) op Al Udeid Air Base. Het centrum integreer/moet integreren raketverdedigingsoperaties in 17 landen, waardoor realtime coördinatie van onderscheppingsoperaties en het delen van sensoren mogelijk gemaakt moet worden. Deze multilaterale aanpak moet de effectiviteit van individuele nationale systemen versterken en het risico op tekortkomingen/gaten in de dekking verminderen.
Beide wapensystemen kennen sterke maar ook zwaktes. De capaciteiten van THAAD zijn weliswaar indrukwekkend, maar kost ook kisten met geld. Het wapensysteem kan ballistische raketten onderscheppen op afstanden van 150-200 kilometer en hoogtes van meer dan 150 kilometer. Ruim boven de atmosfeer. Elke batterij kost ongeveer $ 2,73 miljard. In vergelijking met individuele onderscheppingsvliegtuigen die $12,7 miljoen dollar kosten, een nogal duur systeem. Ook al bezien de beschikbare voorraad en productie beperkingen die het systeem kent.
De inzet in juni 2025 om Israel te beschermen heeft nogal wat gaten in de beschikbare voorraad geschoten. Defensiefunctionarissen schatten dat aanvulling van de voorraden drie tot acht jaar zal duren gezien het huidige productie vermogen en productiesnelheid. De huidige voorraadhoogte betekent dat THAAD selectief moet worden ingezet tegen de meest bedreigende inkomende raketten, terwijl systemen van lagere niveaus minder uitdagende dreigingen moeten elimineren.
Patriot-systemen bieden verdediging op lagere hoogten en afstanden tegen raketten, kruisraketten en vliegtuigen. Batterijen zijn gepositioneerd in Saoedi-Arabië, Koeweit, Jordanië, Irak, Qatar en de VAE. Bij Al Udeid onderschepten Patriot-batterijen tijdens de aanval in juni 2025met succes de meeste Iranese ballistische raketten, hoewel één raket de basis raakte. De prestaties van het systeem valideerden jarenlange investering, maar toonden ook aan dat geen enkele verdediging perfect is tegen een vastberaden salvo-aanval. Ook de Patriot kent zijn voorraadhoogte, productie capaciteit en snelheid problemen.
Gelet op de ervaringen in de Oekraïense gevechtsruimte is het maar de vraag of die gewenste dekking onder de huidige omstandigheden kan worden gerealiseerd.
Omvang van de Land component
De omvang van de landcomponent verschoof van ongeveer 34.000 in de pre-Israël-Hamas-fase in oktober 2023 naar ongeveer 40.000 tot 50.000 in de huidige periode. Zij voeren hun taken uit vanaf permanente bases en kleinere vooruitgeschoven locaties. In Koeweit is het gros van die militairen ondergebracht op Camp Arifjan die als het belangrijkste logistieke en airlift knooppunt van de regio moet worden beschouwd.
Logistieke ondersteuning
Luchtgebonden
De logistieke ondersteuning wordt vaak ten onrechte als lastig en moeizaam ervaren en het gezegde “geen logistieke steun geen manoeuvre “ blijkt bij veel pijlentrekkers een onbekende spreuk te zijn resp. een ondergewaardeerde grootheid te bezitten.
Wellicht is de groei van het tankvliegtuigen volume de belangrijkste indicator van een naderende militaire operatie in het Midden Oosten. Op 22 januari waren er minstens 20 KC-135 Stratotankers aanwezig op Al Udeid Air Base; een opmerkelijke groei ten opzichte van normale niveaus. Tijdens de gedeeltelijke evacuatie op 14 januari vertrokken zes KC-135’s rond 22.00 uur van de basis. Een dozijn KC-135’s verplaatsten zich in januari binnen een periode van 48 uur van Europese bases naar het Midden-Oosten. Vier extra tankers werden ingezet in Jordanië.
De luchttankcapaciteit is de facilitator voor langdurige luchtoperaties. Aanvalsvliegtuigen die vanuit Jordanië, Golfstaten of vliegdek schepen opereren, moeten herbevoorraden om doelen diep in Iran te bereiken en veilig terug te keren. Strategische bommenwerpers van Diego Garcia zouden meerdere tankbeurten nodig hebben voor retourmissies. De opbouw van het tanker volume suggereert het plannen voor langdurige luchtoperaties in plaats van een beperkte eenmalige aanval.
Ook de luchttransportactiviteiten zijn aanzienlijk toegenomen. Meer dan 10 st. C-17 Globemaster III-vluchten gedurende een periode van twee dagen van VK naar Jordanië. Waarschijnlijk voor het transport van apparatuur en personeel ter ondersteuning van de F-15E-inzet. C-5M Galaxy zware transportvliegtuigen zijn waargenomen die oostwaarts verplaatsen. C-17-vluchten naar Diego Garcia zijn gemeld, mogelijk om extra wapens of uitrusting voor het te arriveren B-2 volume, aan te voeren.
Infrastructuur
Al Udeid Air Base, Qatar, Muwaffaq Salti Air Base, Jordanië en Diego Garcia zijn de belangrijkste infrastructurele voorzieningen voor een offensief op Iran. Al Udeid is de grootste Amerikaanse militaire basis in het Midden-Oosten en dient als vooruitgeschoven hoofdkwartier van CENTCOM. De basis huisvest ongeveer 10.000 militairen en speelde een centrale rol in de operaties in Irak, Syrië en Afghanistan. Vanuit Al Udeid werden veel van de luchtoperaties tijdens het conflict van juni 2025 gecoördineerd.
Het belang van de basis maakt haar zowel onmisbaar als kwetsbaar. Iran nam Al Udeid onder vuur tijdens de vergeldingsaanval van juni 2025, waarbij een ballistische raket de basis trof en een communicatie steunpunt beschadigde. Op 14 januari 2026 werd een gedeeltelijke evacuatie bevolen, waarbij “honderden” militairen werden overgebracht naar andere faciliteiten en lokale hotels. Zes KC-135 tankvliegtuigen vertrokken rond 22.00 uur die avond. De politieke positie van Qatar compliceert de zaak. Doha heeft zich uitgesproken tegen Amerikaanse aanvallen vanaf Qatarees grondgebied, hoewel de praktische handhaving van dit standpunt tijdens een daadwerkelijk conflict onduidelijk blijft. Britse troepen op Al Udeid zouden hun aanwezigheid ook hebben verminderd.
De Jordaanse luchtmachtbasis Muwaffaq Salti is uitgegroeid tot een cruciaal knooppunt in de huidige militaire opbouw. In tegenstelling tot de Golfstaten deelt Jordanië geen maritieme grens met Iran, waardoor het minder blootgesteld wordt aan Iranese maritieme dreigingen en daar aanwezige gevechtsvliegtuigen zich wel binnen bereik van Iraanse doelen bevinden. De langdurige Amerikaanse aanwezigheid op Muwaffaq Salti – bijna een decennium lang roulerende F-15E-inzet – biedt een gevestigde infrastructuur en vertrouwdheid met het gastland. De Jordaanse monarchie heeft historisch gezien de Amerikaanse veiligheidsdoelstellingen in de regio gesteund, waardoor het een politiek betrouwbaardere basis is voor offensieve operaties dan sommige alternatieven in de Golfregio.
Diego Garcia neemt een unieke positie in binnen de Amerikaanse militaire machtsprojectie. Het atol ligt in de Indische Oceaan, op 3820 kilometer van Iran – ver genoeg om buiten het bereik van de meeste Iranese wapens te blijven, maar dichtbij genoeg voor bommenwerperoperaties met bijtanken in de lucht. De geïsoleerde status van de basis en de Britse soevereiniteit bieden politieke dekking die bases in de Golfstaten met een moslimmeerderheid niet kunnen bieden. Als er strategische bommenwerpers aanwezig zijn, zou Diego Garcia waarschijnlijk hun lanceerbasis zijn voor aanvallen op versterkte Iraanse doelen.
Bahrain treedt op als gastheer voor het HQ van de Amerikaanse 5 Vloot, die daardoor als het hart van Amerikaanse maritieme operaties op de open zee en kustwateren dient.
Samenvattend
De VS zijn bezig met het samenstellen van een multi-domein aanvalspakket dat in staat is langdurige operaties tegen Iran uit te voeren. De gelijktijdige inzet van luchtsteun vanaf vliegdekschepen, landbases, bevoorrading in de lucht en een gelaagde luchtverdediging (met gebreken op munitiegebied in termen van voorraadhoogte en productiecapaciteit) duidt op een gedegen voorbereiding op een beslissende actie in plaats van een beperkte, eenmalige aanval.
Die opbouw activiteiten suggereren drie mogelijke toepassingen:
- afschrikking bedoeld om het gedrag van Iran te wijzigen zonder daadwerkelijke gevechten;
- voorbereiding voor aanvallen op Republikeinse Garde- en Basij-slagkracht die de onderdrukking van demonstranten uitvoeren; of
- vertrekpunt van een uitgebreidere en intensieve campagne tegen Iranese militaire en nucleaire infrastructuur.
Verschillende factoren zorgen voor onzekerheid over de Amerikaanse bedoelingen en capaciteiten. De tot nu toe bestaande carrier gap is een venster van verminderde slagkracht. Een groot deel van de beschikbare maritieme slagkracht is recentelijk naar het Caribisch gebied gestuurd voor operaties in Venezuela. Vergunningen van gastlanden—vooral van Qatar en de Golfstaten—blijven een politieke hindernis en kunnen resulteren in een vermindering van de gevechtskracht, omdat deze regeringen vrezen voor Iranese vergelding.
Israëls positie voegt een extra complexiteits-laag toe. Israëlische functionarissen zouden de Verenigde Staten hebben gevraagd eventuele aanvallen uit te stellen totdat voldoende Amerikaanse troepen aanwezig zijn om bij een Iranese vergelding de bescherming van de Israëlische samenleving te versterken. Israëlische onderscheppingsvoorraden zijn uitgeput geraakt door het conflict van juni 2025. Premier Netanyahu zou Washington hebben laten weten dat door de beschikbare productie capaciteit en –tijdsduur, Israël nog niet in staat is om zich te verdedigen tegen een grote Iranese reactie.
Iran heeft op zijn beurt gedreigd met “totale oorlog” als reactie op elke Amerikaanse aanval en heeft regionale gastheren gewaarschuwd dat hun faciliteiten doelwit zullen zijn. Of de Iranese capaciteiten overeenkomen met deze retoriek is onduidelijk, maar de ervaring in juni 2025 toonde Iran’s bereidheid om Amerikaanse bases direct aan te vallen.
De carrier gap kan wel eens de beslissende factor worden. Het is onduidelijk of en wanneer andere vliegdekschepen en hun escorte beschikbaar zijn en kunnen bijdragen aan power projectie in maritieme en luchtsteun zin. Onder de huidige omstandigheden lijken de mogelijkheden voor extra carrier power projectie in de Perzische Golf te beperkt. In mijn optiek gebaseerd op ervaringen opgedaan tijdens certificatie oefeningen voor een CSG genereren twee CSG aangevuld met de slagkracht van andere componenten niet de gewenste gevechtskracht voor het omverwerpen van het regime en er moet nog wel wat slagkracht aangevoerd worden.
Een meer dimensionale operatie vanuit verschillende aanvalsrichtingen is een complexe nog niet eerder vertoonde operatie van een nog ongekende magnitude. Tijdens de voorbereiding zal de synchronisatie en harmonisatie van essentiële militaire functionaliteiten openingen moeten bieden om nog onbekende problemen te kunnen voorzien van lenige oplossingen. Vermoedelijk zal die operatie ook het beeld oproepen van lerend vechten en vechtend leren en in het verlengde een grote operationele lenigheid in denken en doen eisen. De vraag is of een geallieerde gevechtskracht kan beantwoorden aan de eisen die deze operatie aan de digitale/communicatie maar vooral in het logistieke functiegebied zullen stellen.
De opbouw is echt, substantieel en versnellend. Of het nu uitmondt in militaire actie of dient als dwingend middel voor een diplomatiek resultaat. Het antwoord is in handen van besluitvormers in Washington, Teheran en regionale hoofdsteden. Wat zeker is, is dat de VS zich op dit moment voorbereidt op uiteenlopende opties, maar zich terdege bewust moet zijn van (nog onbekende) hindernissen en valkuilen van een offensief om een ongewenst regiem de deur te wijzen.
[1] Uit mijn 3-jarige periode op Navalbase Norfolk weet ik dat de ontplooiing van een vliegdekschip voordat die zijn volledige trainingscyclus heeft voltooid, een ongebruikelijke besluit is en wijst op een uitzonderlijke urgentie of een geheel andere bestemming. In die drie jaar heb ik twee keer deelgenomen en bijgedragen aan het landmacht deel van zo’n certificatie oefening met een joint karakter.
Ik luister graag naar geopolitieke analisten die een achtergrond hebben in het leger, geheime dienst, de politiek en onafhankelijke journalistiek. Hierdoor heb ik een beeld gekregen van de situatie die haaks staat op wat de MSM ons vertelt en wat ik ook in dit artikel lees.
Hoe meer inzichten hoe beter, dus ik deel hierbij mijn reactie
Allereerst de 12 daagse oorlog. Iran was niet voorbereid, wat niet pleit voor dat land. Uiteindelijk heeft Israël gevraagd om een staakt het vuren want steden als Tel Aviv en Haifa werden getroffen door Iraanse raketten. Trump gaf aan dat de nucleaire installaties getroffen zouden zijn, maar hier is dus nooit enig bewijs voor geleverd en de seismische signalen die bij dergelijke treffers gezien zouden moeten worden waren er niet. Iran mocht op haar beurt een onbemand Amerikaans compound bombarderen. Het was allemaal theater om Israël terug zijn hok in te sturen.
De huidige crisis gestart op 28 december was geen natuurverschijnsel. Scott Bessent is de Amerikaanse minister van Financiën die door Trump op die positie is gezet omdat hij met valutahandel een land economisch kan destabiliseren. Bessent’s achtergrond is hedgefundmanager. Bessent zei afgelopen januari in Davos (WEF) dat hij met valutahandel de Iraanse economie heeft gesaboteerd met als doel de Iraniërs zoveel mogelijk pijn te doen. Let op, de Iraniërs (het volk dus) zoveel mogelijk pijn te doen. Dit doet Amerika dus een ander soeverein land willen en wetens aan. Deze uitspraken durfde zelfs de MSM niet uit te zenden.
Het Iraanse volk – met name de middenstand – ging inderdaad in paniek de straat op. Op 8 en 9 januari stuurde de Mossad en CIA de door hen bewapende spionnen en saboteurs de straat op om zoveel mogelijk onheil aan te richten. Tijdens deze twee dagen werden circa 400 politiemensen en burgers door deze spionnen en saboteurs vermoord. Hierop volgend hebben politie en militairen keihard opgetreden tegen deze bewapende groepen wat leidde tot vele doden. De Mossad en CIA hebben hun netwerken opgeofferd om er achter te komen waar en wat in beweging zou komen bij een opstand.
In veel steden waren grote protesten voor de regering. Iran is een 4000 jaar oude cultuur en de Amerikanen willen hier dus met oorlog een regime-change bewerkstelligen die eindigt in anarchie zie Syrië, Irak en Libië. De Iraniërs hebben hier geen zin in, vandaar dat de regime-change mislukte. De Iraniërs zitten al helemaal niet te wachten op het corrupte zoontje van de vroegere Sjah.
Maar in de MSM wordt de gecreëerde werkelijk in stand gehouden om het volk rijp te maken voor een aanval op Iran.
Trump is een vazal van Israël en de biljonairs die hem president hebben gemaakt. Anders dan vorig jaar is Iran nu wel voorbereid. Amerika laat tenslotte duidelijk zien wat ze aan het doen zijn.
Een aanval op Iran – klein of groot – wordt door Iran gezien als een existentiële oorlog. Iran beschikt over een enorm arsenaal aan raketten en drones die op Amerikaanse legerbasis zullen worden afgevuurd. Mocht Iran over hypersonische raketten beschikken dan is de zogenaamde armada een eenvoudig doel om naar de zeebodem te jagen. De verliezen aan mensenleven en schade aan materiaal zal immens zijn, dat overleeft geen president.
De straat van Hormuz wordt afgesloten en landen die Amerika faciliteren of gefaciliteerd hebben zullen worden aangevallen zoals bijv. Azerbeidzjan waar de olie en gas productie eenvoudig door Iran is af te sluiten.
Kortom, een krankzinnige aanval op Iran stort de wereld in een enorme energie crisis, dit zal zorgen dat Trump zijn midterm verkiezingen verliest.
Trump heeft zichzelf in de hoek geschilderd, want er is geen ‘deal’ te maken met Iran, omdat Iran weet dat dan over 6 maanden weer in conflict zal zijn. Dus het wordt een volledige oorlog met een wereldwijde energiecrisis of Amerika trekt zich terug. Dat zijn de twee smaken.
Trump loog destijds al over het verslaan van de Houthi’s waar Amerika moest afdruipen en hij loog over de gewonnen handelsoorlog met China. Trump kan nu liegen dat hij een ‘deal’ met Iran heeft, benieuwd waar hij mee komt, want de nucleaire installaties kunnen niet meer ontmanteld worden want die waren al vernietigd, toch! Er valt niet te ‘dealen’ met Iran, het stopt hier en nu en de kosten/baten ratio van een aanval door Amerika zal voor Amerika volledig uitslaan naar kosten.
Wat ik nog het meest opvallend vind is hoe mensen reageren op de soevereiniteit van Iran, welke wordt bedreigd door de VS in opdracht van Israël.
Toen Rusland een SMO begon – vanuit existentiële overwegingen – tegen Oekraïne schreeuwde velen onwetende deugertjes dat het een schande was dat Rusland het soevereine Oekraïne ‘zomaar’ binnen viel.
Toen de VS het soevereine Venezuela binnenviel, de president en zijn vrouw ontvoerde en daarna olietankers enterden waren de hypocriete deugertjes doodstil.
Toen de VS plannen kreeg met Groenland dat onderdeel is van het soevereine Denemarken, buitelden de hypocriete deugertjes over elkaar heen, dit kon echt niet. Een EU-lidstaat en NAVO partner.
En nu de VS een ‘armada’ richting het soevereine Iran stuurt voor een regime-change is het oorverdovend stil bij de hypocriete deugertjes.
Dit meten met twee maten maakt het gekrakeel over Iran volledig ongeloofwaardig.
U komt in uw eerste alinea over als iemand met verstand van zaken. Hoe teleurstellend derhalve is het verhaal wat volgt; speculaties, aannames, groteske vergelijkingen en quasi-kennis.
Aanvankelijk wilde ik u nog vragen of u uw beweringen van Bessent kunt staven, ervan uitgaande dat u er niet bij was. Maar na het geheel gelezen te hebben en uw afsluiting met ‘Het gekrakeel over Iran’ laat ik uw schrijven maar voor wat het is.
Ieder zijn mening uiteraard, maar niet ieder zijn eigen feiten.
Charles, dank voor een zeer helder verhaal van een echte professional. Het maakt ook duidelijk hoe enorm complex de planning en logistiek is, nog afgezien van de diplomatieke problemen.
De volksopstand in Iran is helaas te vroeg gekomen en weer terug het hok in geknuppeld. Volgens mij is een nieuwe volksopstand een essentiele lokale component zodra het conflict ontbrandt om dan eindelijk van die haatbaarden af te komen.
Duidelijk is dat er een grote puinhoop en ellende aankomt.
Dood aan de ayatollahs! Het Iraanse volk verdient na bijna 50 jaar haatbaarden-ellende eindelijk vrijheid!!