Het contrast kan bijna niet groter zijn. Aan de ene kant de ouders van ernstig gehandicapte kinderen in Twente, die elke dag vechten voor wat extra zorg en telkens worden afgescheept met de boodschap: er is geen geld.
En dan zegt een activistische bestuurder: principes kosten geld.
Dat is wat deze zorgbestuurder zonder blikken of blozen verkondigt: dat zijn instelling best meer mag uitgeven om Israëlische producten te boycotten. “Principes kosten soms geld”, aldus Arnoud Jansen van GGZ-instelling Mediant.
Laat dat even bezinken. Terwijl ouders thuis op instorten staan omdat zij – uit pure ouderlijke principes – de zorg voor hun kind nauwelijks rond krijgen, zet een bestuurder gemeenschapsgeld in voor zijn eigen politieke kruistocht. Alsof een GGZ-instelling de VN is. Alsof zijn morele opstelling belangrijker is dan betaalbare zorg.
En waar zijn de zorgverzekeraars?
Menzis en CZ snijden genadeloos in de vergoedingen voor deze ouders, maar zwijgen als een zorginstelling extra kosten maakt voor activistische statements. Een dubbele moraal die ronduit beschamend is. Zorggeld hoort naar zorg te gaan – niet naar de overdaad aan regeltjes en al helemaal niet naar politieke speeltjes van bestuurders die zichzelf graag op LinkedIn profileren.
Enschede moet niet wegkijken
Ook de lokale politiek in Enschede kan hier niet stilzwijgend aan voorbijgaan. Deze man stuurt niet alleen de zorg, maar ook grote bouwplannen van Mediant in onze stad. Moeten we vrezen dat zijn activistische agenda óók daar leidend wordt? Gaat hij straks bepalen met wie er gebouwd mag worden, of welke bedrijven op morele gronden worden uitgesloten?
Het antwoord kan maar één zijn: dit gedrag is volstrekt onacceptabel. Een bestuurder die zijn eigen activisme boven de belangen van patiënten stelt, die zorggeld misbruikt voor politieke statements en daarmee gezinnen in de steek laat, hoort niet in die positie te zitten. Ontslag op staande voet is de enige juiste conclusie.
De samenleving mag nooit toestaan dat morele grootspraak belangrijker wordt gevonden dan zorg voor de meest kwetsbaren.
Niet de eerste maal
Het is niet de eerste keer dat Jansen zichzelf op de voorgrond zet. Hij heeft vaker betoogd dat de geestelijke gezondheidszorg moet veranderen. Soms met rake observaties, zoals zijn kritiek op de politieke generalisering van de term ‘verwarde personen’. Volgens Jansen zijn mensen met psychische problemen vaker slachtoffer van onveilig gedrag dan dader.
Maar juist daarom is zijn huidige opstelling zo hypocriet. De man die klaagt dat regels en protocollen de menselijkheid uit de zorg persen, legt nu zelf een ideologische boycot als nieuw protocol op – zonder medische noodzaak, zonder dat patiënten er ook maar iets mee opschieten. Zijn woorden klinken menselijk, maar zijn daden zijn hard en ideologisch.
Wie de mond vol heeft van menselijkheid, maar ondertussen zorggeld verspilt aan politiek activisme, verliest elk moreel gezag. Voor iemand in zijn positie is er dan nog maar één optie: het veld ruimen
Conclusie
Een bestuurder die zijn eigen activistische agenda boven de zorg voor kwetsbare mensen stelt, misbruikt gemeenschapsgeld en verliest elk moreel gezag. Zijn positie is daarmee onhoudbaar: ontslag op staande voet is de enige juiste maatregel.
Stem in het Belang van Nederland
Nederland van het slot — het kán wél!
#TK2025 #GR2026 #StemBVNL #TeamBVNL
Geheel mee eens. Deze gast is duidelijk een van de zeer velen uit de linkse zieligheids industrie die als een 5e colonne in het overheids apparaat zitten en alles frustreren wat niet met hun ideologie strookt. En dankzij de d66 rechters en slappe ministers er ook mee wegkomen.
Zoals Edwin zegt, ontslag op staande voet want het is diefstal van gemeenschapsgeld. En dat zal wel weer niet mogen van de juristen die in dezelfde 5e colonne zitten. Dan moet de minister eisen dat hij een dienstbevel krijgt dit terug te draaien en de extra uitgaven zelf moet betalen. Doet hij dat niet dan kan ontslag volgen.
Hemeltergend dit gedrag.
Het blijkt een afwijking te zijn die vooral voorkomt bij personen die zichzelf belangrijk vinden. Waarschijnlijk om niet buiten hun groep te vallen. Ik noem het het deugneuzensyndroom.