Er is de laatste weken voldoende gewezen op de vier criteria volgens het Verdrag inzake de rechten en plichten van staten (ook wel: Conventie van Montevideo) waaraan een staat moet voldoen om als zodanig te worden erkend.
Dit conventieresultaat leverde een internationaal verdrag op dat werd ondertekend d.d. 26 december 1933 in Montevideo, Uruguay. Het verdrag definieert de criteria voor staatssoevereiniteit en is nog steeds van belang voor het internationaal recht.
De realiteit is evenwel dat de Palestijnen aan geen van de voorwaarden van dit verdrag voldoen.
- Er heeft nooit een Palestijnse staat bestaan. Ooit van een Palestijnse koning, heerser of munteenheid gehoord?
- Er zijn geen erkende grenzen — de Oslo-akkoorden van 1993 bepaalden dat deze in onderling overleg zouden worden vastgesteld. Tot nu toe heeft de Arabische zijde elk compromis daarover afgewezen.
- Er is geen eenduidige regering: PA (Palestijnse Autoriteit) – Fatah regeert de Westbank, Hamas Gaza. Beide zijn onrechtmatig, want er zijn sinds 2006 geen verkiezingen meer geweest.
Inmiddels hebben maar liefst veertig leden van het Britse Hogerhuis hun regering ook al gewaarschuwd dat erkenning onder deze omstandigheden een grove schending van het internationaal recht zou zijn.
Over welk grondgebied gaat deze erkenning?
Zijn het de grenzen van 1948, van 1967 of is het toch from the river to the sea? Ook is onduidelijk wat van soort ‘staat’ de voorstanders dan wel voor zich zien. Moet het een democratie of een dictatuur zijn, is er een rechtsstaat of maakt de sharia naar islamitische willekeur de dienst uit? En moeten mensenrechten worden gerespecteerd? Een onvoorwaardelijke erkenning kan voor nogal wat verrassingen zorgen.
Sinds het vertrek van Israël uit Gaza in 2005, hebben we gezien hoe Hamas van Gaza een terreurstaat heeft gemaakt — niet in de laatste plaats voor de eigen bevolking. De VN rapporteerde onlangs dat 88 procent van de vrachtwagens met voedsel en hulpgoederen onderschept en in beslag genomen wordt door Hamas en andere gewapende gangs. Dit is niets minder dan de beloning van terreur.
Vrede is voorwaarde, geen bijzaak
De Oslo-akkoorden — ondertekend en gegarandeerd door de VN en de EU — verplichten de Palestijnen tot het sluiten van een definitief vredesverdrag met Israël voor erkenning.
Een Palestijnse staat echter, die nog steeds de vernietiging van Israël nastreeft kan geen ‘vreedzame buur’ zijn. Opiniepeilingen tonen keer op keer aan dat dit streven breed wordt gedeeld onder Palestijnse ‘politici’, maar óók onder de Gazaanse bevolking.
Een politieke identiteit als wapen
De Palestijnse leider Zoehair Mohsen gaf ooit openlijk toe dat er geen wezenlijk verschil bestaat tussen Palestijnen, Jordaniërs, Syriërs en Libanezen: “Wij zijn één volk. Alleen om politieke redenen onderschrijven wij zorgvuldig onze Palestijnse identiteit — om het zionisme te bestrijden.” Let wel: “om het zionisme te bestrijden”.
Pas in de jaren zestig, onder invloed van de Sovjet-Unie, werd de term ‘Palestijns volk’ actief gebruikt, met als doel islamitische terreurbewegingen te kunnen presenteren als ‘bevrijdingsbewegingen’.
Dubbele standaarden in de wereldpolitiek
Regio’s als Baskenland, Corsica of Koerdistan voldoen in veel hogere mate aan de criteria voor staatsvorming, maar krijgen geen erkenning. Toch steunen landen als Frankrijk en Groot-Brittannië de erkenning van ‘Palestina’. Waarom? Politieke berekening. In Groot-Brittannië dreigt de Labourpartij zonder de islamitische stemmen weggevaagd te worden.
Het zogeheten ‘internationaal recht’ wordt zo selectief toegepast: streng tegen Israël, buigzaam voor Palestijnse claims.
Timing die terreur beloont
Erkenning van een Palestijnse staat op dit moment zou een beloning zijn voor de gruweldaden van Hamas:
- Het misbruiken van burgers als menselijk schild
- Het plunderen van hulpgoederen
- Het plegen van terreur tegen Israëlische burgers
Het belonen van geweld verhardt standpunten, vergroot wantrouwen en maakt vrede nog onbereikbaarder.
Een cadeau aan Hamas, geen stap naar vrede
De huidige Palestijnse ‘staat’ is een fictie: een bestuur dat niet functioneert, gedomineerd door een terroristische organisatie. Europese politici die toch voor erkenning pleiten, laten zich leiden door electorale spelletjes in plaats van door fatsoen, internationale afspraken en solidariteit met Israël.
Ironisch genoeg zijn het sommige Arabische landen die Israël economisch omarmen en stappen ondernemen om Hamas en Hezbollah te ontwapenen, terwijl Europese partijen Israël ondermijnen. Hamas viert dit als een propagandasucces.
Conclusie:
Erkenning van een Palestijnse staat in de huidige omstandigheden is juridisch ongeldig, politiek onverantwoord en moreel verwerpelijk. Het zou de wereld geen stap dichter bij vrede brengen, maar juist dichter bij een nieuwe escalatie.
Prof. dr. David Pinto, publicist
Hoogleraar-directeur Intercultureel Instituut-ICI,
Expert Inburgering, Diversiteit en Inclusie (IDI)
www.davidpinto.nl
prof.davidpinto@gmail.com
David’s conciese conclusie raakt ‘des Pudels Kern’, hopelijk mag ik daar nog wat ‘couleur locale’ aan toevoegen ter verduidelijking van het feit dat dit zieke toneelstuk van de corrupte V.N. volledig in de kaart speelt van de sluwe islamitische exploitatie van hersenloos westers linksextremisme zoals Timmermans c.s., feministen, LGBTXYZ activisten en niet te vergeten de anti-racisten die stuk voor stuk te dom zijn om door te hebben dat hun islamitische ‘vriendjes’ hun stijl van leven en daarmee samenhangende (mensen-)rechten in feite hartgrondig verafschuwen.
In het actuele activistische landschap gaan Islamitische intriganten en radicaal linkse stakkers in toenemende mate hand in hand in een uiterst schadelijke samenspanning waarin ‘Palestina’ slechts de stok is om de hond te slaan.. Daarin gaan doortrapte islamisten een (tijdelijk) monsterverbond aan met die dégenerés uit de westerse samenleving die zij juist het meest verfoeien teneinde hun Sharia door te drukken in hun simulatie van solidariteit met alle ‘woke’ geesteziektes teneinde legitimiteit en invloed te verkrijgen via media platformen die o.a. de NOS hen maar al te graag biedt.
Historisch gezien collaboreerde de Moslim Broederschap met seculiere anti-coloniale nationalisten, zoals in Egypte en Iran, om hen vervolgens doodleuk in de kou te laten staan zodra zij over de ruggen van hun naïeve partners een machtspositie haden gerealiseerd, waarbij pluralisme kansloos plaatsmaakte voor islamitische terreur. Sterker nog, hun voormalige partners kregen (vaak letterlijk) een groot mes in de rug gestoken.
In Nederland herhaalt dat proces zich naadloos, maar blijft onzichtbaar voor ideologisch verblinde paarden als Bontebal en Timmermans die van ieder historisch perspectief gespeend zijn en zich prostitueren met hun politiekcorrecte infrastructuur voor fundamenteel vijandige doelstellingen jegens onze Nederlandse samenleving die hen geen ros interesseert!
Als Geert Wilders dit zo stelt wordt hij weer het pispaaltje van extreemlinks, maar zijn argument is absoluut correct en ik ben hier zelf al een halve eeuw geleden achtergekomen ‘à titre personnel’ in mijn ‘tropenjaren’ in het M.O. waar ik door zeer erudiete Arabieren werd gewaarschuwd voor de Moslim Broederschap die in die regio zonder uitzondering, niet voor niets streng verboden is. In Frankrijk heeft de ‘pur sang’ communist Jean‑Luc Mélenchon’s radicaal-linkse club ‘La France Insoumise’ de pro-Palestijnse liturgie omhelsd en is zelfs met de activiste Rima Hassan in het Europese Parlement op de genocide tour gegaan.
Uit Frankrijk stamt ook het begrip van het ‘mariage de convenience’ tussen enerzijds fanatici die religieuze (lees: fascistische) dominantie nastreven en anderzijds sukkels die een Utopie van een seculair dromenland nastreven. Maar beiden delen het doel om de westerse normen en waarden naar hun mallemoer te helpen onder het motto ‘weg met ons’, ‘weg met de westerse beschaving’. Laat dus niemand meer zeggen dat Rutte en Schoof visieloze slechte leiders zouden zijn. Integendeel, zoals het zoontje van Soros enkele jaren geleden in het torentje kwam vertellen namens Soros sr. was Rutte juist het knapste jongetje van de W.E.F. klas.
Het ergste is dat islamitische leiders deze strategie volmondig toegeven. In Frankrijk heeft de inlichtingendienst kortgeleden het Forum van Europese Moslim Jeugd- en Studentenorganisaties ontmaskerd als een opleidingskamp voor islamistische leiders, vermomd als een mainstream verdediging tegen islamofobie ( de door hen zelf geïntroduceerde valse vlag ) die de motor is achter het steeds breder en tendentieuzer maken van wetten tegen ‘hate speech’ terwijl zij er alles aan doen om Europese waarden en immigratie- controle te ondermijnen. In het Amerikaanse Congres ligt nu ook een wetsvoorstel om de Moslim Brotherhood als terroristische organisatie aan te merken, maar in Den Haag heeft dit tuig juist 2e Kamerleden bij D66 en PvdA geïnfiltreerd waar in de slachtoffercultuur altijd plaats is zulke doortrapte verraders die uiteindelijk daar de macht gaan overnemen.
Mensen, de islam is niet geïnteresseerd in pluralisme maar in macht, absolute macht! In Iran en Egypte hebben wij gezien hoe ayatollahs en de Moslim Broederschap hun partners van het eerste uur genadeloos hebben afgeslacht en ik hoop dat deze breedsprakige litanie mijnerzijds wellicht één of twee van die stumpers zoals Timmermans en Bontebal bereikt die zich voor dit misdadige karretje laten spannen in hun onvergeeflijke naïviteit en domheid