Gaza, ooit bekend als het historische ‘Filistina’, lijkt voor de Nederlandse publieke omroep van zodanig belang dat vrijwel ieder NOS-bulletin opent met: “de situatie in Gaza…” Hoewel het onmiskenbaar een humanitair drama is, delen veel Nederlanders niet de intensiteit van die betrokkenheid. Mede omdat de dagelijkse realiteit uit Gaza zelden bestaat uit opbouw, hervorming of vooruitgang – maar vooral uit geweld, radicalisering en slachtofferschap.
In het Midden-Oosten is Israël de enige functionerende democratie. Terwijl de meeste andere landen in de regio autoritair of theocratisch bestuurd worden, blijft Israël overeind, ondanks interne verdeeldheid, externe druk en voortdurende dreiging. Veel van de buurlanden lijken te worstelen met staatsvorming, burgerrechten en religieuze tolerantie. Velen onderdrukken hun bevolking, voeren sektarische oorlogen en hanteren religie als rechtvaardiging voor geweld. In plaats van debat of verzoening, regeert vaak de kogel.
De geschiedenis van Gaza is complex. Tot 1917 maakte het gebied deel uit van het Ottomaanse Rijk. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het veroverd door de Britten, waarna de Volkenbond in 1922 het Britse mandaat over Palestina instelde, mede om de oprichting van een Joodse staat te bevorderen. Joodse gemeenschappen waren daar immers al millennia eerder gevestigd. Na een reeks veroveringen – van Assyriërs tot Romeinen, van Arabieren tot Ottomanen – lag de regio in 1917 opnieuw open voor herstructurering.
Na de Arabisch-Israëlische oorlog van 1948 werd Gaza door Egypte bezet. Noemenswaardig zelfbestuur voor de lokale Arabisch-Palestijnse bevolking bleef uit, zonder dat de wereldgemeenschap daar veel op aan te merken had. Pas toen Israël Gaza na de Zesdaagse Oorlog van 1967 onder controle kreeg, klonk er plots wereldwijd protest over ‘bezetting’ en ‘rechten’. In 2005 trok Israël zich volledig terug uit Gaza – inclusief het gedwongen ontruimen van Joodse nederzettingen – in de hoop op vrede.
Wat volgde, was geen opbouw van een vreedzame, democratische entiteit, maar de verkiezing van Hamas: een organisatie die openlijk de vernietiging van Israël nastreeft. Sindsdien heeft Gaza zich ontwikkeld tot een brandhaard, waar niet de burger, maar de ideologie regeert. Hamas investeert in tunnels en raketten, niet in onderwijs of gezondheidszorg.
Het Israëlisch-Palestijnse conflict is niet uniek vanwege zijn gewelddadigheid – die zien we ook in Jemen, Syrië, Libië of Soedan – maar vanwege de disproportionele aandacht die het krijgt. Terwijl in Syrië vorige week nog honderden mensen zijn gestorven, waaronder velen via standrechtelijke executies, blijft de publieke verontwaardiging uit. Wie de gruwelijke beelden daarvan wil zien kan HIER terecht; de NOS rept er nauwelijks over, terwijl Gaza onafgebroken in beeld is.
Vorige week noemde koning Filip van België de situatie in Gaza ‘mensonterend’. Hij wees, zonder Israël expliciet te noemen, toch duidelijk in hun richting. De Belgische monarchie – die in het verleden ook niet altijd moreel boven verdenking stond – lijkt hiermee gemakzuchtig weg te kijken van de interne spanningen in eigen land, waar radicalisering onder islamitische jongeren een groeiend probleem vormt.
Ook Nederland toont weinig balans. De oproep aan Israël om te stoppen met geweld klinkt luid, maar waar blijft de morele veroordeling van Hamas – zeker na 7 oktober 2023, toen honderden Israëliërs op gruwelijke wijze werden vermoord? Waarom zweeg de regering toen, waar ze nu moord en brand schreeuwt over het Israëlische antwoord? Is het werkelijk te veel gevraagd om ook islamitisch extremisme publiekelijk te veroordelen?
Gelukkig zijn er nog stemmen van redelijkheid. Rabbijn Lody van der Kamp wist onlangs in enkele heldere bewoordingen de hypocrisie binnen de Nederlandse protestantse gemeenschap bloot te leggen. Hij wees erop dat morele verontwaardiging zonder context, zonder erkenning van wederzijdse verantwoordelijkheid, slechts dient als morele zelfbevlekking.
De Gaza-kwestie is schrijnend, dat is waar. Maar het is ook een spiegel. Voor het Midden-Oosten, voor Europa, en voor onszelf. En wie daar niet tegen kan, kijkt wellicht liever weg – of naar de NOS.
Een vacuüm vult zich terstond in de natuur. Na Israel’s terugtrekking uit Gaza werd het ontstane machts-vacuüm geusurpeerd door de geestverwanten van
Ali Baba en de 40 roversde schatrijke, corrupte arabische nationalist, moordenaar en socialist Yasser Arafat, het lichtend voorbeeld voor weinig kieskeurige politiek correcte leeghoofden als het Noorse ‘woke’ clubje dat hem de Nobel Prijs voor de vrede toekende en niet te vergeten zijn ‘groupie’ Sigrid Kaag. Zij was op haar beurt een inspiratie voor de hersenloze ‘woke’ NOS die specialisert in de censuur van onwelgevallig wereldwijd en locaal nieuws, zoals de actuele moordpartijen in Syrië en de beginnende burgeroorlog in Engeland, Duitsland, Spanje en Frankrijk tegen de Islamitische stoottropen die in al die landen hun bruggehoofden hebben gevestigd. Dit dankzij de morele en financiële hulp van landverraders zoals ons Haagse Kartel dat het ook gemunt heeft op de kleintjes als Ongehoord Nederland. Dat is een hele klus, dus dat mag best wat kosten…Het gevolg van Israel’s bona fide initiatief was dat alles wat Israel daar had opgebouwd werd leeg geroofd en met de grond gelijk gemaakt door Arafat’s primitieve criminele organisatie die de vernietiging van Israël als lucratief verdienmodel hanteerde, e.e.a. pro forma ondersteund met een religieus sausje uit de Koran. Volledigheidshalve werd dit verdienmodel nog eens ‘ gelegitimeerd ‘ voor de westerse mensenrechten kliek met ongefundeerde, quasi historische argumenten over een vermeend Palestijns volk dat ter plekke geleefd zou hebben… Sindsdien heeft Gaza zich ontwikkeld tot een kerkhof dankzij de Islam in combinatie met de al gauw schatrijke leiders van de PLO ( later Hamas ) dat geen cent van de miljardenhulp uit het westen investeerde in veiligheid, onderwijs, gezondheidszorg, goede infrastructuur maar in tunnels en raketten en, uiteraard, dikke privébankrekeningen en luxueuze villas.
Na de moordpartij op 7 oktober was de maat vol : dit kwaad moet met de (islamitische) wortel en tak worden uitgeroeid en dat wil ‘woke’ coûte que coûte voorkomen ondanks het feit dat hun hoofden als eersten geplukt zullen worden door de zegevierende Islamisten. Tenzij Israel daar een stokje voor steekt…