De situatie in Gaza blijft een onderwerp van verhitte internationale discussie, waarbij emoties, politieke agenda’s en mediabeelden vaak de boventoon voeren. Regelmatig wordt beweerd dat de humanitaire crisis in Gaza, met name de vermeende hongersnood, een bewuste strategie van Israël zou zijn.
Dit narratief wordt versterkt door uitspraken van politici, journalisten en activisten die stellen dat Israël voedselhulp systematisch tegenhoudt. Een nadere blik op de feiten en cijfers, gecombineerd met een analyse van de bredere context, laat echter een veel complexer beeld zien dat niet zomaar in eenzijdige beschuldigingen past.
Voedselhulp in Gaza: cijfers
Volgens gegevens van de Verenigde Naties is er tussen september 2023 en januari 2025 maar liefst anderhalf miljoen ton aan voedselhulp naar Gaza gegaan, bestemd voor een bevolking van ongeveer twee miljoen mensen. Dit komt neer op gemiddeld 750 kilogram per inwoner, ofwel circa 44 kilogram per maand en ongeveer 1,5 kilogram per dag. Ter vergelijking: een gemiddelde volwassene heeft dagelijks ongeveer 0,5 tot 1 kilogram voedsel nodig, afhankelijk van de voedingswaarde en persoonlijke behoeften. Deze cijfers suggereren dat er in principe voldoende voedselhulp beschikbaar is om de bevolking te voeden.
Toch bereiken deze goederen niet altijd degenen die ze het hardst nodig hebben. Een aanzienlijk deel van de hulp wordt volgens bronnen binnen de Amerikaanse hulporganisaties onderschept door tussenpersonen, vaak gelieerd aan Hamas, die deze goederen vervolgens tegen hoge prijzen op lokale markten verkopen. Dit creëert een kunstmatige schaarste en maakt essentiële goederen onbetaalbaar voor veel Gazanen. De winsten die hiermee worden gegenereerd, vloeien o.a. naar de leiding van Hamas, die grotendeels in luxe verblijft in landen zoals Qatar en Dubai. Deze praktijken wijzen op een systematische exploitatie van de humanitaire crisis voor financieel gewin, waarbij Hamas een voedselmonopolie in stand houdt dat zowel de lokale bevolking als internationale hulporganisaties, zoals de UNRWA, in een wurggreep houdt.
De rol van Hamas en UNRWA
Hamas speelt een centrale rol in de distributie van hulpgoederen in Gaza en niet altijd op een manier die de bevolking ten goede komt. Als gewapende groepering heeft Hamas de controle over grote delen van de Gazastrook, inclusief de distributiekanalen voor voedsel en andere essentiële goederen. In plaats van deze hulp eerlijk te verdelen, wordt een aanzienlijk deel eerst toegeëigend door Hamas-leden en hun bondgenoten, die de goederen vervolgens tegen woekerprijzen verkopen. Dit mechanisme wordt gefaciliteerd door een netwerk van ‘handelaren’ die nauw verbonden zijn met de organisatie.
De UNRWA, de VN-organisatie die verantwoordelijk is voor hulp aan Palestijnse vluchtelingen, heeft een complexe relatie met Hamas. Hoewel de UNRWA bedoeld is om humanitaire hulp te bieden, zijn er herhaaldelijk beschuldigingen geweest dat de organisatie, bewust of onbewust, samenwerkt met Hamas. Dit komt deels doordat Hamas invloed uitoefent op lokale UNRWA-medewerkers en deels doordat de organisatie afhankelijk is van de medewerking van Hamas om in Gaza te opereren. Het resultaat is een systeem waarin hulpgoederen vaak niet de beoogde ontvangers bereiken, maar in plaats daarvan worden gebruikt om de macht en rijkdom van Hamas te versterken.
Diplomatieke druk op Israël
Israël staat onder aanzienlijke internationale druk om de humanitaire situatie in Gaza te verbeteren, ondanks het feit dat het land in een complexe veiligheidssituatie verkeert. Als enige democratie in het Midden-Oosten verdedigt Israël zijn burgers tegen aanvallen van Hamas, een organisatie die door veel landen als terroristisch wordt aangemerkt. Toch wordt Israël vaak gedwongen om voedsel en zelfs medische hulp te leveren aan een bevolking die deels onder controle staat van deze vijandige groepering. Dit roept de vraag op of andere landen in vergelijkbare situaties vergelijkbare verplichtingen zouden accepteren. Tijdens de Vietnamoorlog bijvoorbeeld, strooiden de Verenigde Staten napalm en Agent Orange over hun vijand, maar zeker geen voedsel of geneesmiddelen. Evenzo leverde Nederland tijdens de Indonesische ‘onafhankelijkheidsstrijd’ geen voedselhulp aan de opstandige moslims.
De diplomatieke druk op Israël wordt versterkt door eenzijdige acties van westerse landen. Verschillende Europese landen, waaronder mogelijk Nederland, hebben aangekondigd een Palestijnse staat te willen erkennen. Dit klinkt als een stap richting vrede, maar critici wijzen erop dat dit in de praktijk neerkomt op het legitimeren van organisaties zoals Hamas, die geweld en terreur als middelen gebruiken. In Nederland heeft de Minister van Buitenlandse Zaken zelfs twee Israëlische ministers de toegang tot het land ontzegd, terwijl de Socialistische Partij erin slaagde het parlement terug te roepen van reces om de situatie in Gaza te bespreken. Deze acties suggereren een verschuiving in het buitenlands beleid, waarbij Israël steeds meer als de boosdoener wordt gezien, ondanks zijn pogingen om zijn burgers te beschermen binnen de grenzen van het internationale recht.
De rol van de media
De media spelen een cruciale rol in het vormgeven van de publieke perceptie van de situatie in Gaza. Krachtige beelden, zoals die van een uitgeteerde kind in het vluchtelingenkamp Al-Shati, gepubliceerd in kranten zoals The New York Times, NRC Handelsblad en de Volkskrant, roepen sterke emoties op. Deze foto’s, vaak zorgvuldig geselecteerd en getimed, versterken het beeld van Israël als een wrede agressor. Echter, zoals columnist Leon de Winter in zijn column in De Telegraaf van 30 juli 2025 opmerkt, is de realiteit achter deze beelden vaak genuanceerder. Veel van de kinderen die in dergelijke reportages worden getoond, lijden aan aangeboren afwijkingen, zoals hersenverlamming, die in Gaza relatief vaak voorkomen vanwege het hoge percentage huwelijken tussen naaste familieleden (circa 40%). Hoewel ondervoeding en gebrek aan medicijnen hun situatie kunnen verergeren, zijn deze kinderen geen directe slachtoffers van een door Israël veroorzaakte hongersnood.
Dit patroon van emotioneel geladen beeldvorming is niet nieuw. Een vergelijkbaar voorbeeld is de zaak van Aylan Kurdi, het driejarige Syrische jongetje dat in 2015 verdronk voor de kust van Turkije. Zijn dood werd wereldwijd breed uitgemeten, met foto’s die de harten van miljoenen mensen brak. Wat minder aandacht kreeg, was het feit dat Aylan’s vader zijn gezin bewust in een levensgevaarlijke situatie bracht door met een gammel bootje de oversteek naar Griekenland te wagen, gefinancierd door familie in Canada. Dit voorbeeld illustreert hoe mediabeelden vaak worden gebruikt om een specifiek narratief te versterken, zonder de bredere context te belichten.
Oorzaak en gevolg
Het conflict in Gaza is diep geworteld in historische, politieke en culturele factoren die niet eenvoudig in een goed-versus-kwaad-verhaal passen. De humanitaire crisis is reëel, maar de oorzaken ervan zijn complex. Hamas’ controle over de distributie van hulpgoederen, de culturele praktijken die leiden tot gezondheidsproblemen, en de internationale druk op Israël om eenzijdig concessies te doen, maken het moeilijk om tot een duurzame oplossing te komen. Tegelijkertijd dragen de westerse media, vaak gedreven door ideologische overtuigingen, bij aan een vertekend beeld van de situatie, waarbij nuance en feiten meestal op de achtergrond raken. De wens om te ‘deugen’ is veelal groter dan het leveren van gedegen onderzoekswerk en kundige journalistiek.
Tot slot
De situatie in Gaza is verre van eenvoudig en kan niet worden gereduceerd tot de simpele narratieven zoals die vaak in de media en politiek worden gepresenteerd. De cijfers tonen aan dat er voldoende voedselhulp beschikbaar is, maar dat deze niet de juiste mensen bereikt: vooral door toedoen van Hamas. De internationale gemeenschap, inclusief Nederland, staat voor een dilemma: hoe om te gaan met een conflict waarin humanitaire hulp, diplomatieke druk en media-aandacht nauw verweven zijn met politieke en terroristische agenda’s. Daarbij moet voorop gesteld worden dat de huidige gijzeling van Palestijnse inwoners van Gaza door Hamas geen doorslaggevende invloed zou mogen hebben op de Nederlandse politieke besluitvorming. Sterker: Nederland kan alleen een land als staat erkennen wanneer dat land democratische principes hanteert, verkiezingen organiseert en een rechtsstaat optuigt met onafhankelijke rechtspraak. Gaza noch de Westbank komen daarvoor in aanmerking.
Een eerlijke discussie vereist dat we verder kijken dan de krantenkoppen en de complexe realiteit onder ogen zien. In de Kamer is overigens vooralsnog geen steun voor erkenning van een Palestijnse staat. Die bestaat ook niet en de Kamerleden moeten eerst maar eens vertellen wanneer er voor het laatst is gestemd in Gaza of op de Westoever. In april werd overigens al gestemd over die erkenning in de Tweede Kamer: alleen PvdA/GL, D66, SP, DENK, Dieren, VOLT en Forum voor Democratie wilden Palestina toen erkennen. Dat bleken 50 zetels voor en 100 tegen.
Kortom: eerst maar eens de werkelijke feiten onder ogen zien en niet zomaar alles geloven wat terroristen en misdadigers ons proberen aan te smeren. De modus operandi van ‘Palestijnen’ zagen we ook op onze universiteiten met miljoenenschade tot gevolg.
We kunnen ons beter niet teveel inlaten met dergelijke mensen.
David Pinto en Ton Nijhof hebben als auteurs (Pinto tevens redactie) meegewerkt aan de bundel ‘Moord op Spinoza‘.
Op X circuleren meerdere filmpjes die enorme hoeveelheden opgeslagen voedsel IN Gaza laten zien. Al dat eten ligt te verotten in de zon en wordt niet gedistributeerd omdat dit het sprookje van hoger in Gaza in gevaar zou brengen.
Allemaal zo hoog opgeleid, die progressieven, en zijn nog steeds aanhangers van de Frankfurter Schule. Ik snap gewoon niet dat een weldenkend, normaal mens kan geloven, de goegemeente al die waandenkbeelden door de strot te kunnen duwen.
Het decennia oude drama in de Westbank en Gaza resulteert in een patstelling. De PLO, onder leiding van de multimiljonair cum ‘dictator voor het leven’Abbas, specialiseert in het verkrachten van zijn langvergeten, ‘democratische’ presidentiële mandaat uit een grijze oudheid. Hij wordt gehaat door een uitgeputte bevolking die in het hoekje zit waar de klappen vallen maar wordt in het zadel gehouden door een perverse combine van westerse neo-communisten in de VN en middeleeuwse ayatollahs in Tehran. Maar het is Iran dat die klappen via de PLO en hun aartsvijanden van Hamas uitdeelt, niet Israel. Niet voor niets dat deze maand vijf sheiks in de Westbank Israel hebben gepolst over hun afscheiding van de PLO dictatuur en eventuele aansluiting bij Israel…
In Gaza is het van hetzelfde laken een pak en hoewel zowel Hamas als Iran tegen een enorm pak rammel zijn aangelopen poogt de theocratische kliek in Tehran nog steeds om zowel Hezbollah als Hamas te herbewapenen, terwijl de buurlanden unaniem Hamas juist vragen om de wapens neer te leggen en zich over te geven. Kortom er is géén sprake van een Palestijnse staat die ook maar in de verste verte voldoet aan de definitie die Ton hier schetst.
Bovendien is er al lang consensus onder de buurlanden dat een ‘tweestaten scenario’ futiel is en zijn het slechts westerse ‘geitenharensokken’ zoals het Haagse Kartel die nog met die kul komen aanzetten, hetzij uit pure stupiditeit hetzij omdat deze patstelling goed past in hun neo-communistische kraam van ‘Israel bashing’. Het hoogtepunt in deze ‘woke orgie’ is de erkenning van een illusoire Palestijnse staat door twee clowns als Macron en Starmer, daarbij gesteund door de yoyo op de Engelse troon. Daarbij wordt geen enkele redelijk voorwaarde gestipuleerd, zoals bijvoorbeeld vrijlating van alle nog levende gijzelaars. Welnee, het gaat er slechts om tegen Israel en hun sympathisanten aan te schoppen in hun neo-communistische dwangneurose.
Waar Libanon al tientallen jaren geleden een seculiere, welvarende staat was is het dankzij Sigrid Kaag’s idool Arafat en diens PLO roversbende weer een derdewereldland geworden maar heeft Israel in een vergelijkbaar tijdsbestek laten zien wat een zegening de afwezigheid van de Islam is voor de ontwikkeling van het enige welvarende democratisch land in de regio dat het daarom nu juist moet ontgelden van de Haagse neo-Marxisten. Die denken in de Islam een handige ‘partner in crime’ te vinden in hun zelfdestructieve seculiere religie, ongeacht de desastreuze invasie van ons land en de gestage omvolking van onze vrije wereld als gevolg.
Dat tijdsbestek van (ruim) een halve eeuw is de context waarin de islam Iran in hun tijdmachine heeft geperst voor een enkele reis naar de middeleeuwen. Ik heb aan den lijve meegemaakt hoe de Shah zijn land in hoog tempo van een semi-feodale, achterlijke agricultuur naar een moderne, seculiere (olie)-staat revolutionaliseerde. De Haagse Kartel nitwits moeten zich toch eens gaan realiseren hoe wanhopig ontwikkelde, weldenkende Irani’s in zo’n socio-economisch verstard islamitisch derdewereldland kijken naar de industrieel en technologisch ontwikkelde westerse landen met onderwijs dat kinderen hoop op een toekomst geeft i.p.v. het achterlijke, verlammende Islamitische ‘onderwijs’ (dat nu zelfs openlijk in Nederland wordt binnengebracht). Of wat een zegen de herintroductie voor Iran, maar ook WestBank en Gaza, zal zijn van seculiere i.p.v. primitieve Sharia rechtbanken waar de islamitische standaard onderdrukking van vrouwen een halt wordt toegeroepen.
De haatbaarden slaagden er in 1979 in hun contrarevolutie te organiseren, o.a. met hulp van het altijd even domme en pedante Frankrijk dat – willens en wetens – de daar geparkeerde belichaming van de islamitische haatmachine, het monster Khomeini liet ontsnappen voor de rit terug in de tijd naar hun achterlijke theocratische concept waarin jonge vrouwen worden doodgeslagen omdat hun hoofddoek niet goed zit en de eens bloeiende economie krakend tot stilstand kwam omdat de islamitische élite alle kapitalistische ‘knowhow’ uitmoordde en hun activa inpikte om zèlf hun overzeese bankrekeningen te spekken.
De hamvraag is nu of Iran de draad weer kan oppakken, dezelfde vraag speelt voor Gaza en de Westbank, of zij de islamitische terreur achter zich kunnen laten als een hobbel in de weg naar een menswaardiger en gelukkiger bestaan. Datzelfde geldt langzamerhand ook voor Nederland, waar zo’n ‘renaissance’ juist niet hoog in de strategie van het Kartel staat, in tegenstelling tot wat Israel en Trump nu ambiëren voor de Palestijnen.
Het zal mij niet verbazen als dat constructieve herstelproces daar eerder in beweging komt dan wij het ‘woke’ Kartel ooit kunnen lozen. Inshallah !
P.S: https://freebeacon.com/israel/how-the-neutral-un-is-helping-hamas-oppress-gazans-and-fool-the-world/