Het is tijd dat we stoppen met het gezwets over ‘het internationaal recht’. In een wereld waar rauwe realiteit en existentiële dreigingen bestaan, klinkt het aanroepen van internationale verdragen en juridische paperassen vaak misplaatst, zelfs wereldvreemd.
Wetten, inclusief het zogenoemde internationaal recht, zijn geen onaantastbare natuurwetten — ze zijn menselijke constructies, opgesteld door mensen van vlees en bloed. Niet zelden middelmatige figuren, bureaucraten, politici of academici die zich beroepen op een autoriteit die ze zichzelf hebben toegekend.
De mythe van juridische objectiviteit
Er wordt vaak gedaan alsof het internationaal recht iets heiligs is, iets universeels. Maar laten we wel wezen: het zijn afspraken, gemaakt door mensen in vergaderzalen. En ja, ook al hebben velen van hen rechten gestudeerd, dat maakt hen nog geen bezitters van een hogere moraal of superieure wijsheid. Rechten is geen exacte wetenschap; het is geen natuurkunde, geen biologie, zelfs geen psychologie. Het is interpretatie, debat, compromis. En politici? Nog zo’n beroepsgroep die zonder enige opleiding of bewijs van kunde macht kan verkrijgen. Vandaag ben je onbekend, morgen ben je ‘Volksvertegenwoordiger’.
Hoe kunnen zulke mensen, vaak veilig weggestopt in welvarende hoofdsteden, bepalen hoe een land zich mag verdedigen, vooral wanneer dat land — zoals Israël — geconfronteerd wordt met vernietigingsdrang van zijn vijanden?
De rauwe werkelijkheid van zelfverdediging
Wanneer een land wordt aangevallen, als de eigen burgers worden afgeslacht, verkracht of verminkt — moet dan serieus gewacht worden op toestemming van een commissie in Genève? Moet men zich dan houden aan regels die zijn opgesteld in tijden van relatieve vrede, door mensen die nooit met bloed aan hun handen een kind uit een brandend huis hebben hoeven dragen?
Israël, geconfronteerd met ongekende gruweldaden op 7 oktober 2023, reageerde zoals elk land zou moeten doen: doortastend, krachtig en met de focus op zelfbehoud. De horror van die dag — waarbij onschuldige mannen, vrouwen, kinderen en zelfs baby’s op beestachtige wijze werden vermoord — werd niet alleen gepleegd, maar trots gefilmd en gedeeld door de daders zelf.
Wie deze gruwelbeelden heeft gezien, kan niet met droge ogen beweren dat er een ‘proportionele’ reactie vereist was. In zo’n situatie bestaat geen ruimte voor halfslachtigheid. Elk volk dat zichzelf respecteert, vecht terug. En niet met woorden of regels, maar met kracht.
Israël: beschaafde verdediging in een barbaarse context
Toch viel Israël niet in dezelfde barbaarse reflex als zijn vijanden. In plaats van een totale vernietigingsoorlog voerde het gerichte aanvallen uit, waarschuwde vooraf voor bombardementen, liet humanitaire hulp toe en verzorgde zelfs medische leveringen aan vijandelijk gebied. Israël toonde daarmee iets unieks in oorlogstijd: zelfbeheersing en menselijkheid.
En wat was het antwoord van de wereld? Niet bewondering, geen respect, geen erkenning voor moreel overwicht — maar verwijten. Verwijten van politici en opiniemakers, activisten en columnisten, die in veilige steden in het Westen durfden te zwaaien met het ‘internationaal recht’. Alsof dat boek met regels belangrijker is dan het recht op bestaan, op leven, op bescherming van kinderen tegen barbaren.
Het falen van universele regels in een verdeelde wereld
Wat is het ‘internationaal recht’ waard wanneer het blind blijft voor context, geschiedenis en asymmetrie? Wanneer het geen onderscheid maakt tussen een aanvaller en een verdediger? Tussen wie leven en wie dood prevaleert? Als het geen ruimte laat voor de menselijke oerwet: overleven, verdedigen, beschermen?
Internationaal recht werkt misschien in theorie, in aula’s en debatten, in vredestijd en bij geschillen over visserijzones. Maar in de hel van terreur en oorlog verliest het zijn morele gezag. Het is dan niet meer dan een papieren schild, een excuus om anderen de maat te nemen zonder zelf risico te lopen.
Besluit: rede, instinct en recht op zelfbehoud
Israël, of welk land dan ook dat zich geconfronteerd ziet met existentiële dreiging, heeft het volste recht om álles te doen wat nodig is om te overleven. De menselijke natuur kent deze wet al sinds het begin der tijden. Beschaving betekent niet zelfvernietiging uit naam van regels. Beschaving betekent je verdedigen tegen het kwaad — desnoods hard, maar rechtvaardig.
Laten we daarom eerlijk zijn: wie onder de vlag van het ‘internationaal recht’ zwijgt over de gruwelen van de ene partij, maar met het vingertje wijst naar de andere die zich verdedigt, bedrijft geen recht — maar hypocrisie. Het is hoog tijd dat we het gezond verstand, het recht op zelfverdediging en de fundamentele menselijke waardigheid weer boven juridische ficties plaatsen.
Prof. dr. David Pinto
Hoogleraar-directeur Intercultureel Instituut-ICI,
Expert Inburgering, Diversiteit en Inclusie (IDI)
N.B: Artikelen van Prof. dr. Pinto verschijnen met enige regelmaat ook op NieuwRechts.nl
P.S: David Pinto rept niet voor niets van ‘een existentiële dreiging voor Israel’. Maar wat alle hersenloze dwaalichtjes in het Kartel zich niet realiseren is dat Israel in feite als enige voor ons op de bres staat tegen een kwaadaardige, mondiale islamitische dreiging die in feite ook al lang zijn tentakels, letterlijk, overal in onze samenleving heeft.
Daarom is de reeds door de IDF in gang gezette – desnoods letterlijke – onthoofding van de militaire/IRGC top èn vooral van de 86 jarige haatbaard cum multimiljardair Ali Khamenei pure noodzaak, want deze psychopaat is in staat om, ter voltooing van zijn levenswerk, alsnog een ‘Dirty Bomb’ op Israel te gooien dat daardoor letterlijk voor vele decennia een onbewoonbaar kerkhof zal worden.
Iran heeft al ‘wagonladingen‘ uranium verrijkt tot een percentage van 90%, dat niet eens nodig is voor een kernwapen, laat staan voor een ‘vuile bom’, reden waarom daar in de komende dagen héél snel een eind aan moet komen. Dat kan voorlopig alleen maar via een ‘régime change’, want Israel heeft geen beschikking over de (Amerikaanse) ‘bunkerbusters’ om de twee allergrootste ondergrondse laboratoria te slopen – Trump zal daarin instrumenteel zijn.
In de afgelopen decennia hebben wij in noord Afrika en het Midden Oosten gezien hoe Obama’s ‘islamitische lente’ en daaruit resulterende ‘régime change’ vaak van kwaad tot erger leidde. Maar ik heb het bewind van de megalomane Shah van nabij meegemaakt en kan u verzekeren dat de collectie criminelen die Iran al 46 jaar terrorriseren vele malen erger zijn.
Internationaal ( publiek ) recht of volkerenrecht is een interessante intellectuele exercitie, maar zolang individuele staten daar subject van zijn zal hun souvereiniteit daaraan al dan niet ondergeschikt moeten worden gemaakt. Landverrader #1 Mark Rutte schermde graag met het adagium : ‘internationale verdragen gaan boven nationaal recht’, vandaar dat Putin al vele jaren geleden deze onzin bij de vuilniszakken op de stoep zette.
Handhaving van internationale verdragen is daarom een illusoire denksport waarmee in de practijk vaak aan heel verkeerde arbiters een ideologische stok wordt gegeven waarmee de hond een lekker pak rammel kan krijgen. De V.N. zou zo’n orgaan zijn middels één van hun zes organen, te weten het Internationale Gerechtshof, inzake internationaal publiek recht, maar omdat de communisten uit Peking die club al jaren in de houdgreep hebben zou minstens de helft van de aardbol daar lak aan hebben.
Zo is Peking – de allergrootste vervuiler, en dan heb ik het niet over onschuldige CO² – de hypocriete intrigant die het verdrag van Parijs pousseert om naïeve landen als Nederland in de ellende te duwen terwijl het zelf alles doet wat onze lieve heer heeft verboden… Net als het Permanent Hof van Arbitrage dat China op een onwelgevallig vonnis tracteerde inzake hun landjepik in de Zuid Chinese Zee, waarna Peking zei : ‘gekke Henkie ‘. En dan hebben wij nog het Internationale Strafhof dat zich recentelijk baseert op neo-Marxistische ‘onrecht’ om Netanyahu het leven zuur te maken.
Kortom, zoals David Pinto heel terecht concludeert, naleving en al helemaal handhaving van internationale verdragen is, als puntje bij paaltje komt, een kwestie van gezond verstand. Zo had Marjolijn Faber vanaf dag één de noodtoestand moeten uitroepen en , onder het motto ‘ nood breekt wet ‘ , het verdrag van Marakesh mogen opblazen i.p.v. zich door Omtzigt en de 5e colonne van Rutte te laten piepelen om zich uiteindelijk met een zielig ontwerp voor een noodwetje bij de Communistische Internationale van de Raad van State door D66 het bos in te laten sturen. Dat heeft niets met Europese verdragen inzake migratie te maken, maar alles met gezond boerenverstand èn een rechte rug tegenover die globalistische 5e colonne !