Risk Islam Style

De tekening geeft een indruk van de wijze waarop twee islamitische opponenten streven naar de regionale hegemonie in het Midden Oosten en Arabisch schiereiland. In de rug gesteund door een aantal relevante sponsoren.

Afb: onbekend

In de tekening staat een omissie of wellicht zelfs twee, die gevolgen heeft voor het krachtenveld zoals die door de tekening wordt uitgedrukt. Immers zowel Saudi Arabië (SA) als IS streven naar de hegemonie op basis van Wahhabistische principes, waarbij IS SA verwijt het Wahhabisme in een ongewenst modern jasje te steken. Iran doet dat aan de hand van Sjiitische beginselen. De vraag wie dan de Soennieten aanvoert kan in dit islamitische krachtenveld nog niet eenduidig beantwoord worden. Hoewel er kandidaten genoeg lijken te zijn, werpt Erdogan zich sinds de onjuiste vernoemde Arabische Lente herhaaldelijk op als Emir van alle Soennieten.

Op de tekening staan ook westerse en oosterse sponsoren die beide opponenten ondersteunen op hun weg naar de ultieme heerlijkheid: ruim 1 miljard islamitische gelovigen onder een Kalief wier leven wordt gestuurd en gestructureerd door sharia en Koran. Opmerkelijk, omdat vooral westerse sponsoren regelmatig werden en worden geconfronteerd met aanslagen om hun samenlevingen frequent in staat van onrust te brengen. Vooral IS is de laatste vijf jaar daar druk mee geweest en vermoedelijk zal de IS greep op westerse en afvallige moslim samenlevingen na het IS echec in het Midden Oosten groeien. Wanneer AQ zich sterk genoeg voelt om in het westen opnieuw de concurrentie strijd met IS aan te gaan, zullen intensiteit en aantal van terroristische aanslagen toenemen en de frequentie hoger oplopen.

De tekening suggereert dat er slechts twee spelers de islamitische versie van Risk op het Arabisch schiereiland en Midden Oosten spelen. Het lijkt een vanzelfsprekendheid dat de twee markantste tegenstanders zich over het bordspel buigen, maar daardoor dreigt men voorbij te gaan aan de destabiliserende invloed van drie andere spelers. Dat is opmerkelijk, omdat in de achterliggende decennia is bevestigd dat behalve islamitische staten ook islamitische netwerken als AQ en IS hartstochtelijk een greep naar de macht doen binnen het islamitische huis. In feite staan er drie spelers op het tweede plan achter de brede ruggen van de spelers aan de tafel ongeduldig te wachten op hun kans het spel op het bord in hun richting te beïnvloeden.

SA en Iran op de eerste rij, Turkije als een schaduwspits daarachter en IS en AQ als schakelende middenvelders die achterhoede met voorhoede verbindend, bij uitval van een van de drie snel hun plaats in kunnen nemen om het doel van de tegenstander onder druk te houden. Wanneer alle spelers, die een greep naar de macht in de islamitische wereld willen doen, aan een nadere beschouwing onderworpen worden, valt een aantal verschillen duidelijk op. Verschillen die bepalend kunnen zijn voor een succesvolle machtsgreep en in ieder geval de spanningen in het islamitische krachtenveld ongewenst doen oplopen.

Bij de drie van de vijf kandidaten zijn de verschillen eenvoudig te herkennen. Saudi Arabië is de enige puur Semitisch Arabische staat met islamitische heiligdommen waar de mondiale vlucht van de islam vanuit het zuiden van het Arabische Schiereiland is begonnen en een strengere vorm van de islam wordt beleden: Wahhabisme. De directe opponent van S-A, Iran is een Indo Iraanse geïslamiseerde staat zonder islamitische heiligdommen, die qua volume een minder invloedrijke tak van de islam heeft omarmd: het Shiá-isme. De derde kandidaat is het autocratisch bestuurde Turkije. Een uit het Altaj gebergte komende etniciteit die om onduidelijke redenen in algemeen zuidwestelijke richting naar de Kaspische Zee is gemigreerd en onderweg de islam warm omarmd heeft. Turkije is een geïslamiseerde staat zonder islamitische heiligdommen, waarvan het grootste deel het Sunnisme belijdt. In tegenstelling tot S-A en Iran heeft Turkije geen fossiele energie bronnen, maar heeft wel het voordeel van toegankelijke drinkbare waterreservoirs zoals oorsprong en bovenloop van Eufraat en Tigris. In die concurrentie strijd hebben AQ en vervolgens IS aangetoond dat multinationale, multiculturele, multifunctionele, multi-organisatorische netwerken regionaal en continentaal een relevante en soms zelfs een beslissende rol te kunnen spelen.

Het Arabisch keurmerk lijkt nog steeds een beslissende rol te spelen in de strijd om de islamitische hegemonie. Arabieren delen zichzelf in drie categorieën in:

  • uitgestorven Arabieren zoals ‘Ad en Thamud door cultureel verval: Tasam en Djadis door genocide en Emlaq door een onbekende oorzaak.
  • Inheemse zuivere of echte Arabieren die hun oorsprong vinden in het nageslacht van Ja’roeb ibn Jasjdjoeb ibn Qahtan en daarom ook Qahtanische Arabieren worden genoemd.
  • Genaturaliseerde Arabieren, die hun oorsprong vinden in het nageslacht van Ismael. Zij worden ook Adanische Arabieren genoemd, Arabisch sprekende etniciteiten die leefden in het noordelijke en westelijke deel van het Arabisch schiereiland en in het zuiden van Syrië en de Levant.
  • Gearabiseerde etniciteiten. Etnische entiteiten in m.n. Noord Afrika en Levant die onder dwang van de Arabische knoet de Arabische taal moesten spreken en hun dagelijkse leven volgens Koran moesten invullen gestuurd door de sharia.

Oorspronkelijk werd een samenleving als Arabisch gecategoriseerd door etnische afkomst, Semitisch georiënteerde taal en domicilie op het Arabisch schiereiland, maar door de verspreiding van de Islam zijn heden ten dage Arabische taal en islamitisch geloof, de belangrijkste criteria voor de identificatie als echte moslim. Die vaak ten onrechte als Arabier wordt afgeschilderd. Zo’n 280 miljoen mensen die leven in het westelijke deel van het Aziatische en het noordelijke deel van het Afrikaanse continent, worden geschaard onder de noemer “Arabier”, waarvan de echte Arabieren slechts 20% van die moslim samenleving vertegenwoordigen.

Getoetst aan de criteria in de bovenstaande tekst hebben Iran en Turkije twee belangrijke nadelen: beide kunnen niet als Arabier door het leven gaan en spreken ook geen Arabische taal. Vanuit die invalshoek beschouwd is SA de beste en enige kandidaat om de Ummah aan te voeren. Maar er zijn meer (f) actoren die een Saudische gooi naar de macht kunnen verstoren. In het Midden Oosten en Arabisch schiereiland draait een aantal tollen wiens snelheid, draairichting en draaihoek door geen van de kandidaten kunnen worden beheerst. In het bestreden theater kunnen ten minste vier essentiële als moving parts aangeduide tollen worden geïdentificeerd en tollen die de status van de essentiële tollen kan beïnvloeden en zelfs bepalen. Die essentiële tollen zijn:

  • Iraanse expansie drift in westelijke richting om een Sjiitische wig te drijven in het Soennitisch gekleurde huis in het Midden Oosten. Daarbij speelt de interrelatie met Syrië, Libanon/Hezbollah en PLA/Hamas, een sturende rol.
  • Saoedi-Arabische positie in de regio m.n. de interactie met Israel, Jordanië en Egypte om de Iraanse expansie een halt toe te brengen
  • Turkije de zelf verklaarde frontrunner van de Soennitische moslims en de interactie met Koerden, Syrië, Iran en tenslotte
  • Israël en de moslims zoals Hamas, Hezbollah, Syrië, Libanon Iran, Turkije en de interactie met Jordanië en

Islamitische netwerken zijn tollen die het spel op zijn kop kunnen zetten door spelregels frequent te veranderen, configuratie van het speelbord te doen naar behoefte aan te passen en de opstelling van ondersteunende sponsoren te sturen. IS wil de puurheid van het Wahhabisme beschermen en gaat daardoor op het Arabisch schiereiland vanuit Jemen en Qatar de strijd aan met SA. Bovendien streeft IS er naar om middels een verbinding tussen Khorosan (vanuit Afghanistan) en Noord Kaukasus (vanuit Tsjetsjenië en Dagestan) emiraten het Wahhabistische deksel op de Iraanse Sjiitische neus te gooien. Het is nog steeds onduidelijk hoe de plannen van AQ er uit zien en het de vraag is waar ze hun zwaartepunt gaan leggen. Het Midden Oosten of Noordoost Afrika?

Beide netwerken zijn hun inspanningen op het Europese continent al aan het uitbreiden. Wanneer in de nabije toekomst wordt bevestigd dat islamitische netwerken in het afgepaalde theater die tollen op diverse manieren beïnvloeden, zullen de ontwikkelingen in het islamitische spanningsveld onbestuurbaar en zelfs onbeheersbaar worden. Onder die omstandigheden zullen initiatief hebben, nemen en houden, doelgerichtheid, hardheid en vooral rücksichtslosheid drijvende actoren zijn. Actoren die in het policor denkende en doende westen onbekende grootheden zijn geworden, waardoor de deur voor agressief optredende islamitische netwerken wijd open staat.

Aan de islamitische versie van Risk nemen meer spelers deel dan de gepresenteerde twee op de tekening. Het spel wordt voor alle spelers bovendien sterk beïnvloed door de tollen die in het Midden Oosten en Arabisch schiereiland draaien. Draairichting en snelheid van die tollen blijken voor westerse experts moeilijk voorspelbaar te zijn, waardoor het westen in de afgelopen jaren nogal eens onaangenaam verrast werd en in delen van de wereld door het gebrek aan handigheid, verkeerde keuzes en het voortdurend verleggen van de uiterste acceptatiegrens – de z.g. Rode Lijn van Obama – imago schade heeft geleden.

Als het westen niet in staat is of niet de wil heeft om zich snel strekking en effecten van de islamitische versie van Risk eigen maakt en toepast, zal in de nabije toekomst in de relatie met de islam geen verandering in positieve zin komen. Wel  in negatieve zin.

 

 

U kunt ons volgen op social media en wij stellen uw 'like' zeer op prijs.:

1 comment for “Risk Islam Style

  1. r.dunki
    17 november 2017 at 15:46

    Charles, jij hebt zo te zien veel research in dit solide artikel gestoken. Kan jij daarmee ook een poging wagen om de machtige – in de vorige eeuw in Egypte ontstane, wereldwijd actieve en bijzonder subversieve – Moslim Broederschap in jouw analyse te weven? Zij zijn min of meer het Islamitische Vaticaan van de Sharia.

    Ik heb enkele jaren in het M.O. gewoond maar nooit een goed beeld van hun ‘shady operation’ kunnen krijgen totdat de idioot Obama hen in Egypte formeel in het politieke zadel hielp, maar zij zijn alweer jaren onder de radar verdwenen. Wat ik zag is dat zij een eigen agenda voerden, met als hoofddoel de introductie van de naar wereld-suprematie strevende Sharia om staten en samenlevingen te infiltreren, controleren en uiteindelijk omver te werpen. Daarnaast mikken zij op het bijeenbrengen van islamitische en, vooral, Arabische staten, dus een hoop islamitische staten vallen buiten hun boot..

    Zij maken al decennia lang misbruik van de ‘social justice’ wereld, hebben een wijdvertakt ondergronds netwerk in Europa en de USA en hebben met succes de voor hen gevaarlijke termen ‘politieke islam’ en ‘fundamentalisme’ aan westerse media geweten om de verdenking tegen hun ideologie te mitigeren. De Zwitserse geheime dienst heeft ruim een decennium geleden hun gedetailleerd krijgsplan buitgemaakt, maar het lijkt wel of die schokkende info slechts in die anti-spionage kringen blijft hangen.

    Na die ‘crackdown’ van de Zwitserse geheime dienst heeft alleen Olivier Gutta hierover geschreven in zijn : “ The Cartoon Jihad – The Muslim Brotherhood’s project for dominating the West” (http://www.weeklystandard.com/article/7889). Dit is een openbaring!

    Nu Saudi een nieuwe koers aankondigt inzake een meer gematigde islam vraag ik mij af hoe zij zich manifesteren en welke invloed zij hebben. Penny for your thoughts!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Solve : *
26 + 24 =